En el Valle de Himnos ~ Infine... siamo un quartiere...!!!
Nella Valle degli Inni
~ Por fin ... somos un barrio ...!!!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με τη βοήθεια του Πανοικτίρμονος Θεού , από σήμερα είμαστε και πάλι κοντά σας ,μετά από τη διετή απουσία στην μπλογκόσφαιρα.
Με την επιστροφή μας , σας ανακοινώνουμε την διάθεση , να αποκτήσει το ιστολόγιό μας και άλλους συντάκτες για την καλλίτερη ενημέρωση και
πνευματική βοήθεια των αναγνωστών μας .
Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι , όπως συμπληρώσουν τη φόρμα επικοινωνίας (κάτω δεξιά).

Σας περιμένουμε με χαρά!

Θεοτόκης
21/11/2014

ΤΕΛΟΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

Όσο με ωφέλησαν οι αρρώστιες , δε με ωφέλησε η άσκηση που , σαν μοναχός , έκανα τόσα χρόνια.
Γέρων Παΐσιος

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Εθνική Επέτειος - 25η Μαρτίου 1821



Δύο λόγια για την Επέτειο.



Η 25η Μαρτίου είναι η μια από τις δύο Εθνικές Εορτές μας. Την ημέρα αυτή τιμούμε τους ήρωες της επανάστασης του 1821. Τους ήρωες αυτούς που έδωσαν την ζωή τους ώστε η πατρίδα μας να είναι μια ελεύθερη χώρα.Από τις 29 Μαΐου του 1453, μετά την άλωση της Πόλης, και για τέσσερις αιώνες οι Έλληνες ζούσαν κάτω από την τουρκική κατοχή. Πολλοί από τους Έλληνες της εποχής αυτή δεν άντεχαν τον τουρκικό ζυγό και είχαν καταφύγει στα βουνά. Αυτοί ήταν και οι πρωτεργάτες της επαναστάσεως.




Στις 25 Μαρτίου του 1821 στην μονή της Μέγιστης Λαύρας στα Καλάβρυτα, ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός, σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης. Τότε άρχισε επίσημα η Ελληνική Επανάσταση που οδήγησε μετά από πολλούς αγώνες και θυσίες, στην ελευθέρωση και αναγνώριση του Ελληνικού κράτους το 1830 με τη συνθήκη του Λονδίνου. Συνθήκη που υπέγραψαν στις 22 Ιανουαρίου του 1830 η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία. Δύο χρόνια μετά, στις 14 Αυγούστου 1832, ορίστηκαν και τα σύνορα της Ελλάδας να φτάνουν μέχρι την νοητή γραμμή που έχει άκρα τον Παγασητικό και τον Αμβρακικό κόλπο.




Τον Δεκέμβριο του έτους αυτού αποδέχτηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία αυτή την απόφαση και από τότε ξεκινά η πορεία του Νέου Ελληνικού Κράτους.




Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου ως Εθνικής Εορτής καθιερώθηκε με το διάταγμα 980, στις 15 Μαρτίου του 1838. Την ίδια χρονιά έγινε και ο πρώτος επίσημος εορτασμός.Τελέστηκε δοξολογία στον ναό της Αγίας Ειρήνης, στην οδό Αιόλου.




Πλήθος κόσμου είχε μαζευτεί και ανάμεσα τους ήταν και οι αγωνιστές της επανάστασης, οι οποίοι αποθεώθηκαν. Μετά τη δοξολογία, στήθηκε γλέντι στην πλατεία Κλαυθμώνος. Το βράδυ άναψαν φωτιές στην Ακρόπολη. Στον Λυκαβηττό στήθηκε ένας φλεγόμενος σταυρός, που έφερε την φράση «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ».


Από τότε η 25η Μαρτίου, γιορτάζεται κάθε χρόνο, σαν μέρα τιμής στους ήρωες της επανάστασης του 1821.

Σας καλώ λοιπόν ν'αναφωνήσουμε :

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ! ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ! ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ !

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ




Μητροπ. Ναυπάκτου Ιεροθέου


Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης, μιλώντας για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, προχωρεί και σε μια προσωπική και υπαρξιακή προσέγγιση του γεγονότος αυτού. Γιατί, δεν αρκεί μόνο να εορτάζουμε εξωτερικά τα γεγονότα της θείας ενανθρωπήσεως, αλλά να τα πλησιάζουμε υπαρξιακά και πνευματικά.Γι’ αυτόν τον λόγο συνέλεξε πολλά χωρία αγίων στα οποία γίνεται λόγος γι’ αυτήν την υπαρξιακή προσέγγιση.


Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Προφήτου Ησαΐου: “Δια τον φόβον σου, Κύριε, εν γαστρί ελάβομεν και ωδινήσαμεν και ετέκομεν, πνεύμα σωτηρίας σου εποιήσαμεν επί της γής” (Ησ. κστ’, 18). Κατά την ερμηνεία των αγίων Πατέρων σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και μήτρα είναι ο νούς και η καρδία του ανθρώπου. Δια της πίστεως ο λόγος του Θεού σπείρεται στην καρδιά του ανθρώπου και την καθιστά έγκυο από τον φόβο του Θεού.

Πρόκειται για τον φόβο να μη μείνη ο άνθρωπος μακρυά από τον Θεό. Δια του φόβου αυτού αρχίζει ο αγώνας για την κάθαρση της καρδιάς και την απόκτηση των αρετών, που ομοιάζει με πόνο, ωδίνες τοκετού. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται το πνεύμα της σωτηρίας, που είναι η θέωση και ο αγιασμός.
Η μόρφωση του Χριστού μέσα μας γίνεται με πνευματικές ωδίνες.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει: “τεκνία μου, ούς πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν” (Γαλ. δ’, 19). Ωδίνες είναι ο ασκητικός αγώνας, και μόρφωση είναι η θέωση και ο αγιασμός.Κατά τους αγίους Πατέρες (άγιο Γρηγόριο Νύσσης, άγιο Μάξιμο Ομολογητή, άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, όσιο Νικήτα τον Στηθάτο κλπ.), αυτό που συνέβη σωματικά στην Παναγία, αυτό γίνεται πνευματικά σε κάθε έναν του οποίου η ψυχή παρθενεύει, δηλαδή καθαρίζεται από τα πάθη.

Ο Χριστός, που μια φορά γεννήθηκε κατά σάρκα, θέλει να γεννάται πάντα κατά πνεύμα, από αυτούς που θέλουν, και έτσι γίνεται βρέφος, διαπλάττοντας τον εαυτό του μέσα σ’ εκείνους δια των αρετών.Η πνευματική σύλληψη και γέννηση γίνεται αντιληπτή από το ότι σταματά η ρύση του αίματος, δηλαδή παύουν να υπάρχουν επιθυμίες για την διάπραξη της αμαρτίας, δεν ενεργούν τα πάθη στον άνθρωπο, μισεί ο άνθρωπος την αμαρτία και θέλει διαρκώς να πράττη το θέλημα του Θεού. Αυτή δε η σύλληψη και γέννηση αποκτάται με την εφαρμογή των θείων εντολών, κυρίως με την επιστροφή του νοός στην καρδιά και με την αδιάλειπτη μονολόγιστη προσευχή. Τότε ο άνθρωπος γίνεται ναός του Παναγίου Πνεύματος.


Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ευαγγελισμός του ανθρωπίνου γένους, πληροφορία ότι ενηνθρώπησε ο Υιός και Λόγος του Θεού. Αυτή η παγκόσμια εορτή πρέπει να συντελέση στην προσωπική εορτή, στον προσωπικό ευαγγελισμό. Πρέπει να δεχθούμε τα προοίμια της σωτηρίας μας, που είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ζωή μας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
-------------------------------------
Πηγή : kantonopou’s blog
ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009





ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
Ι. Ν.ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ
ΑΚΛΕΙΔΙΟΥ-ΜΥΤΙΛΗΝΗ






Λέσβω τη 9η Μαρτίου 2009








ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

Διὰ τοῦ παρόντος , φέρομεν εἰς γνῶσιν τῆς ὑμετέρας μουσικολογιότητος ὅτι , κατὰ τάς ἡμέρας 24 καὶ 25 ἐνεστῶτος μηνὸς , θὰ τελεσθῶσι Ἱεραὶ Ἀκολουθίαι , τιμήσοντες τὴν θείαν καὶ πάντιμον Θεομητορικὴν Ἑορτὴν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν , ἤγουν , τὸν Θεῖον καὶ Ἱερὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας .

Ὅθεν καὶ ἐκφράζομεν ὑμῖν ,τὴν μετὰ τιμῆς ἐπιθυμίαν , ὅπως μετὰ πάσης ἀγάπης τε καὶ συναδελφοσύνης , παραστῆτε τῷ Ἱερῷ πανηγυρίζοντι ἐνοριακῷ Ναῷ , καὶ λαμπρύνητε διὰ τῶν ὑμετέρων γλυκυῤῥόων ᾀσμάτων , τὴν σεπτὴν ἡμῶν πανύγηριν .


Διατελῶν ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ


Ὁ Πρωτοψάλτης τοῦ Ἱ. Ναοῦ




Ἀν. Ἀντώνιος Β. Κακολύρης






ΜΑΡΤΙΟΣ ,ΒΘ’ (2009)





---------------------------------------------------------------------------------------
© Θεοτοκης Γαβριήλ

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

΄Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης




Ο θείος αυτός πατέρας, καταγόταν από την Aσία και ανετράφη από παιδί στην βασιλική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Τελείωσε τις σπουδές του στη φιλοσοφία, ρητορική και φυσική. Στη λογική, κατά την αποφοιτήριο διάλεξή του ενώπιον του αυτοκράτορα και των αξιωματούχων, ο πρύτανης του πανεπιστημίου ανεφώνησε με θαυμασμό ότι αν ήταν παρών και ο ίδιος Aριστοτέλης θα τον επαινούσε.




Μετά τις σπουδές του όμως, απέρριψε τη προσφορά υψηλών αξιωμάτων του αυτοκράτορα, εγκατέλιψε τα βασίλεια και από είκοσι χρονών ασκήτευσε στο Άγιον Όρος. Πρώτα στην Λαύρα του Βατοπεδίου κατόπιν στη Λαύρα του Αθανασίου καθώς και στην ερημική τοποθεσία Γλωσσία, σημερινή Προβάτα.




Ανεχώρησε από το Όρος για τα Ιεροσόλυμα, αλλά στην Θεσσαλονίκη είδε σε όραμα τον Άγιο Δημήτριο που του απαίτησε να μείνει και να μονάσει εκεί κοντά. Εμόνασε τότε στη Βέροια και τριάντα χρονών έγινε ιερέας. Εκεί πλήθη μοναχών και λαϊκών προσέτρεχαν να τον συμβουλευθούν.




Μετά πέντε χρόνια και λόγω εισβολής των Σέρβων επέστρεψε στον Άθωνα σε κοντινό κελί της Μεγίστης Λαύρας, όπου έφθασε σε μεγάλα ύψη φωτισμού και εκεί σε όραμα έλαβε εντολή να ασχοληθεί με δογματικά θέματα. Κατόπιν λόγω της φήμης του αναγκάσθηκε να γίνει ηγούμενος για ένα χρόνο στη μονή Εσφιγμένου. Αργότερα έγινε και αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης για δώδεκα χρόνια, αλλά μόνο στα μισά παρέμεινε λόγω περιπετειών, από τη δράση του, μέχρι και φυλακής.




Παραστάθηκε στις συγκροτηθείσες συνόδους του 1341 και 1347 και πολέμησε τις κακοδοξίες των δυτικόφρονων Βαρλαάμ και Ακινδύνου. Έγραψε πολλά θεολογικά συγγράμματα ιδιαίτερα δογματικά για να καταπολεμήσει τους αιρετικούς, όπως περί του Αγίου Πνεύματος, καθώς και επιστολές στους αντιησυχαστές, επίσης διάφορα ομολογιακά κείμενα. Είναι ο θεολόγος της χάριτος, του ακτίστου φωτός.




Μετά στασιμότητα πολλών αιώνων ο Γρηγόριος πέτυχε να ανανεώσει την θεολογική ορολογία και να δώσει νέες κατευθύνσεις στη θεολογική σκέψη. Ξεκίνησε από προσωπικές εμπειρίες και απέδειξε ότι το έργο της θεολογίας είναι ασύγκριτα ανώτερο από της φιλοσοφίας και επιστήμης. Αξιολογεί την έξω σοφία ως περιορισμένη, αναφέροντας δύο γνώσεις, την θεία και την ανθρώπινη και δύο Θεϊκά δώρα, τα φυσικά για όλους και τα υπερφυσικά ή πνευματικά που δίδονται όποτε θέλει ο Θεός και μόνο στους καθαρούς και αγίους, στους τελείους.



Η θεολογία ολοκληρώνεται δια της θεοπτίας.




Οι αντίπαλοι του Παλαμά πίστευαν στο χωρίο του Ιωάννου ότι «τον Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε» και κατηγορούσαν τους μοναχούς που είχαν θεοπτία, ως ομφαλοσκόπους. Ο Γρηγόριος αντέτεινε ότι ο Κύριος είπε: «οι καθαροί στην καρδία τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5,8). Θεμελιώδης προσφορά του Γρηγορίου στην θεολογία είναι η διάκρισις στην ουσία και ενέργεια του Θεού. Η ύπαρξη του Θεού συνίσταται σε δύο. Στην ουσία Του, η οποία είναι άκτιστη, ακατάληπτη και αυθύπαρκτη και ονομάζεται κυριολεκτικά θεότης (εδώ αναφέρεται το ουδείς εώρακε) και στις ενέργειές Του, οι λεγόμενες ιδιότητες ή προσόντα που είναι μεν άκτιστες, αλλά καταληπτές. Άλλο λοιπόν η θεότης και άλλο η βασιλεία, η αγιότης κ.λ.π.




Ο άνθρωπος είναι μίγμα δύο διαφόρων κόσμων και συγκεφαλαιώνει όλη την κτίση. Ακολουθώντας την Πατερική γραμμή σε σύγκριση με τη πλατωνική και βαρλααμική ανθρωπολογία, θεωρεί ότι το σώμα του ανθρώπου δεν είναι πονηρό, αλλά αποτελεί κατοικία του νου, αφού μάλιστα καθίσταται και του Θεού κατοικία, έτσι μαζί με τη ψυχή καθιστά τον άνθρωπο ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο. Η αναγέννηση του ανθρώπου γίνεται με το βάπτισμα και η ανακαίνιση με την θεία Ευχαριστία. Είναι τα δύο θεμελιώδη μυστήρια, της θείας οικονομίας.




Το ουσιωδέστερο στοιχείο της διδασκαλίας του αγίου Γρηγορίου Παλαμά συνίσταται στην ανύψωση του ανθρώπου υπεράνω αυτού του κόσμου. Η εμπειρία της θεώσεως είναι δυνατή από εδώ με την παράδοξο σύνδεση του ιστορικού με του υπεριστορικού. Το φως που είδαν οι μαθητές του Χριστού στο Θαβώρ, το φως που βλέπουν οι καθαροί ησυχαστές σήμερα και η υπόστασις των αγαθών του μέλλοντος αιώνος αποτελούν τις τρείς φάσεις ενός και του αυτού πνευματικού γεγονότος, σε μια υπερχρόνια πραγματικότητα.




Προβάλλει λοιπόν η Εκκλησία την μνήμη του στη δεύτερη Κυριακή, ως συνέχεια, τρόπον τινά και επέκταση της πρώτης Κυριακής, της Ορθοδοξίας. Η μνήμη του αγίου Γρηγορίου Παλαμά είναι ένα είδος δευτέρας «Κυριακής της Ορθοδοξίας».




Κοιμήθηκε σε ηλικία 63 χρονών στις 14 Νοεμβρίου από ασθένεια και αγιοποιήθηκε σύντομα. Το ιερό του λείψανο σώζεται σήμερα στη μητρόπολη της Θεσσαλονίκης.







Απολυτίκιο,Ήχος πλ.δ΄






Ὀρθοδοξίας ὁ φωστὴρ Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε τῶν μοναστῶν ἡ καλλονὴ τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος Γρηγόριε θαυματουργὲ Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα κῆρυξ τῆς χάριτος ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.




ΠΗΓΗ : Χριστιανική Φοιτητική Ένωση

Κυριακή Β΄ Νηστειών


Γράφει ο π. Γεώργιος

Ἄφησε τὴν χώρα τῶν ἀχαρίστων Γεργεσηνῶν ὁ Κύριος καὶ μέσῳ τῆς λίμνης Γενησαρὲτ ἦλθε στὴν Καπερναούμ «καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι· καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ….καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον».
Πολὺς λαὸς συγκεντρώθηκε, & τὸ σπίτι γέμισε ἀσφυκτικά.
Ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους , καταφθάνουν καὶ τέσσερεις ἄνθρωποι ποὺ σηκώνουν στὰ χέρια τους ἕνα παραλυτικό.
Τὸ πλῆθος ὅμως τῶν ἀκροατῶν δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ πλησιάσουν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ δὲν ἀποθαρρύνονται καὶ προκειμένου νὰ πλησιάσουν τὸν «ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων» ξεσκέπασαν ἕνα μέρος τῆς στέγης καὶ μὲ προσοχή, σιγά-σιγά, κατέβασαν μὲ σχοινιὰ τὸ ξυλοκρέβατο τοῦ ἀσθενοῦς.
Τὸ θαῦμα ἔγινε.
Θαυματουργεῖ σήμερα ὁ Κύριος , καὶ θεραπεύει ἀσθένεια ἀνίατη καὶ ἀθεράπευτη.
Θεραπεύει ἀρρώστια σώματος καὶ ἀσθένεια ψυχῆς.
Ὁ παραλυτικὸς στάθηκε στὰ πόδια του.
Ἡ πίστη του βραβεύτηκε.
Ἡ εὐτυχία πλημμύρισε τὴν καρδιά του.
Ὁ λαὸς θαύμασε καὶ ἐδόξασε τὸ Θεό.
Μὰ πιὸ πολὺ ἀπ᾿ ὅλους τὴν χαρὰ τοῦ παραλυτικοῦ τὴν μοιράστηκαν οἱ τέσσερεις συνοδοί, γιατί δώσανε κόπο καὶ πήρανε χαρά.
Κουράστηκαν τὰ χέρια τους , ἀλλὰ ξεκουράστηκε ἡ ψυχή τους , μὲ τὴν θεραπεία του φίλου τους .
Τὴν γιατρειὰ τοῦ παραλύτου.
Δὲν ξέρουμε, δὲν ἔχουμε καμμία πληροφορία , ποιοὶ ἦταν οἱ 4 αὐτοὶ ἄνδρες.
Μποροῦμε ὅμως νὰ συμπεράνουμε πὼς ἦταν φίλοι ἢ γνωστοὶ τοῦ παράλυτου.
Ὅποιοι ὅμως καὶ ἂν ἦταν, ἡ πράξη τους ἦταν τόσο ὑπέροχη.
Ἦταν πράξη ἀγάπης καὶ συμπόνιας.
Ἦταν ἀληθινοὶ φίλοι, γιατί ἔμειναν πιστοὶ στὸν καιρὸ τῆς δοκιμασίας καὶ τῆς δυστυχίας τοῦ φίλου τους.
Δὲν εἶναι μικρὸ πρᾶγμα νὰ ξέρει κανεὶς νὰ συμπονάει .
Νὰ πονᾶ στὸν πόνο τοῦ ἄλλου καὶ νὰ λυπᾶται στὴν λύπη του.
Νὰ θλίβεται στὴ θλίψη του καὶ νὰ ἀνησυχῆ στὴν ἀνησυχία του.
Νὰ ἐφαρμόζη τὴν ὑπόδειξη τοῦ ἀποστόλου Παύλου : «χαίρε μετά χαιρόντων & κλαίε μετὰ κλαιόντων».
Ἡ συμπόνια δὲν εἶναι μία ἁπλῆ ἀρετὴ ἀλλὰ μία ἀπέραντη θαυμαστὴ κατάσταση, μ᾿ ἕνα ἐξαίσιο χριστιανικὸ μεγαλεῖο.
Συμπόνια σημαίνει : ἀγάπη, καλωσύνη, βοήθεια, ἐξυπηρέτηση, αὐταπάρνηση, κατανόηση, θυσία, καλὴ καρδιά.
Εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ λείπει σὲ μεγάλο βαθμὸ στὴν σύγχρονη ἐποχή , ἐποχὴ τοῦ ἀτομισμοῦ καὶ τῆς ἀδιαφορίας.
Δὲν ἐνδιαφέρονται οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι γιὰ τὸν συνάνθρωπό τους.
Δὲν εἶναι καὶ τόσο πρόθυμοι νὰ ρίξουν μία ματιὰ ἀγάπης & φιλανθρωπίας στοὺς πονεμένους καὶ τσακισμένους ἀπὸ τὰ βάσανα τῆς ζωῆς .
Δὲν ἔμαθαν τὴν ἀγάπη , γιατὶ δὲν γνώρισαν τὸν Χριστὸ καὶ δὲν ἔμαθαν τίποτα γιὰ τὸν Χριστό, γιατὶ δὲν γνώρισαν τὴν ἀγάπη.
Μόνο ὅσοι ξέρουν ν᾿ ἀγαποῦν μποροῦν ν᾿ ἀνακουφίζουν τὸν πονεμένο.
Ὅμως ὅποιος θέλει νὰ μάθη τί εἶναι ἀγάπη πρέπει νὰ ὁδηγήση τὰ βήματά του στὸ βράχο τοῦ Γολγοθᾶ καὶ νὰ σκύψη εὐλαβικὰ κάτω ἀπὸ τὸν ματωμένο σταυρὸ τοῦ Κυρίου.
Ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, πόσο συμπονοῦσε Ἐκεῖνος τὸν λαό Του.
Πόσες φορὲς δὲν μᾶς φανέρωσαν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς , τὴν συμπόνια τοῦ Ἰησοῦ.
Ολη η επι γής πορεία του ήταν , πορεία αγάπης & συμπόνιας & μάλιστα όταν ἀντίκρυζε ἀρρώστους ἡ συμπόνια Του μεγάλωνε & γινόταν το πολυπόθητο θαύμα.
Ἀγαπητοί μου, ἡ συμπόνια δὲν εἶναι ἐλεημοσύνη.
Εἶναι κάτι παραπάνω.
Εἶναι δόσιμο τῆς καρδιᾶς στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀγάπης.
Εἶναι ἱερὴ προσφορά.
Εἶναι καλωσύνη καὶ εὐγένεια ψυχῆς.
Εἶναι συμπάθεια, ένα συναίσθημα ἅγιο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἔμπρακτη ἀγάπη.
Ἡ καλωσύνη καὶ ἡ συμπόνια εἶναι παιδιὰ τῆς ἀγάπης.
Ὀμορφαίνουν τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.
Δὲν κοστίζουν τίποτα καὶ ὅμως προσφέρουν τόσα πολλά.
Aδελφοί μου & αδελφές μου
Καθένας ποὺ πρόσκειται στὶς ἡδονὲς εἶναι παράλυτος στὴν ψυχὴ καὶ βρίσκεται καθηλωμένος στὸ κρεβάτι τῆς σαρκικῆς μολύνσεως.
Ἡ ψυχὴ εἶναι παράλυτη καὶ καθηλωμένη , σ᾿ ἕνα σῶμα ποὺ ὑπηρετεῖ τὶς ἡδονές.
Χρειάζεται καὶ πρέπει , νὰ ἐπιστρέψη στὸ Χριστὸ αὐτὴ ἡ ψυχὴ , γιὰ νὰ θεραπευθῆ.
Σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιστροφὴ θὰ βοηθήσουν τέσσερις παράγοντες:
ἡ αὐτομεμψία , η εξομολόγηση , η ὑπόσχεση γιὰ διόρθωση καὶ ἡ προσευχή.
Μένει ὅμως «ν᾿ ἀποστεγάσουμε τὴν στέγη», τὴν ὀροφή.
Καὶ ὀροφὴ εἶναι τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς ποὺ εἶναι φορτωμένο ἀπὸ ὑλικὰ προερχόμενα ἀπὸ τὰ γήϊνα πάθη καὶ χωρίζουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν Χριστό.
Ἀνάγκη λοιπὸν νὰ καθαρισθῆ ὁ λογισμός μας, γιατὶ τότε ὁ παράλυτος νοῦς θὰ ἀκούση τὴν γλυκύτατη λέξη :
«τέκνον» καὶ θὰ λάβη ἄφεση ἁμαρτιῶν, θὰ ἀναστηθῆ καὶ θὰ ζῆ τὴν ὄντως ζωή, τὴν ἐν Χριστῷ ζωή , την οποίαν χαρίζει στους ααπημένους του ,ο Θείος Ναζωραίος ο Κ.Η.Ι.Χ. του οποίου την χάριν & την ευλογίαν επικαλούμαι δια πάντας υμάς .

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Συνέντευξη του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Λαγουμτζή


Γεννήθηκε το 1962 στην Νέα Αλικαρνασσό Κρήτης και είναι προσφυγικής καταγωγής. Είναι απόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας, της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είναι κάτοχος Πτυχίου Βυζαντινής Αγιογραφίας και Διπλώματος Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας. Παντρεύτηκε την Πόπη Μαυροφοράκη με την οποία απέκτησαν 6 παιδιά. (Η πρεσβυτέρα κοιμήθηκε πριν λίγους μήνες). Με την οικογένεια του, ασκεί το διακόνημα της Αγιογραφίας. Υπηρέτησε αρχικά ως Υπολοχαγός στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, τοποθετούμενος σε διάφορους Στρατιωτικούς Σχηματισμούς και Μονάδες και αποστρατεύθηκε ως Συνταγματάρχης – Διευθυντής Θρησκευτικού από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Είναι Έφορος, του Συνδέσμου Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων. Σήμερα συνεχίζει να διακονεί την Εκκλησία, όπου τον έχει ορίσει.
- Πάτερ Νικόλαε επιτρέψτε μου με χαρά να σας καλωσορίσω στο Ορθοδοξία. Είναι ιδιαίτερη τιμή που αποδεχθήκατε την πρόταση - πρόσκληση που σας απηύθυνα!
- Αγαπητέ φίλε και αδελφέ...... επιτρέψτε μου, να εκφράσω και την δική μου χαρά αλλά και ιδιαιτέρα μου τιμή, που βρίσκομαι σήμερα κοντά σας. Τα λόγια σας με τιμούν ιδιαιτέρως και ασφαλώς είναι απαύγασμα της αγάπης σας. Σας ευχαριστώ γι'αυτό.
- Μιας και διαδικτυακή η συζήτησή μας, πείτε μου πάτερ Νικόλαε, ίντερνετ και Ορθοδοξία. Συμβαδίζουν; Πολλοί καταδικάζουν ασυζητητί τη χρήση του. Είναι όμως έτσι; Ή είναι όπως το μαχαίρι που έχει και καλή χρήση και κακή. Τι πιστεύετε; Μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο για τη διάδοση της αλήθειας που δίδαξε ο Κύριος;
- Η ερώτηση σας όπως διατυπώθηκε, δίδει από μόνη της την απάντηση. Ασφαλώς η σύγχρονη τεχνολογία, επιβάλλεται να αξιοποιηθεί καταλλήλως. Ο μαθηματικός και φιλόσοφος Ρ.Καρτέσιος είχε πει: «Ο Θεός είναι η πηγή της βεβαιότητας και η εγγύηση της επιστήμης».
Η εποχή μας θα έλεγα, ότι χαρακτηρίζεται για την ανάπτυξη της τεχνολογίας με ραγδαίο τρόπο. Αυτή η τεχνολογική ανάπτυξη του αιώνα μας, εύκολα θα μπορούσε να προσδιοριστεί, ως μεγάλη ευλογία από τον Θεό. Το γράφω αυτό με την κυριολεκτική έννοια του όρου, “Ευλογία Θεού”.
Η εφαρμογή των νέων τεχνολογικών εφαρμογών, έχουν βελτιώσει το επίπεδο ζωής μας. Αναλογισθείτε ότι μέσα από αυτή την εφαρμογή του διαδικτύου, έχουν σωθεί άνθρωποι, διαπιστώθηκε και αντιμετωπίσθηκε η ασθένεια κάποιων ανθρώπων, αλλά εάν θέλετε να μιλήσουμε σε προσωπικό επίπεδο, τότε διαπιστώνεται η δυνατότητα της επικοινωνίας του ανθρώπου με τους άλλους συνανθρώπους του.
Το ευαγγελικό “άνθρωπο ουκ έχω”, το μεγάλο και οδυνηρό παράπονο του παραλυτικού στον Χριστό, η ομολογία του ασθενούς, ότι είχε μάθει να συμβαδίζει με την αρρώστια του, αλλά δεν είχε συμβιβαστεί ποτέ του , με την καταδικασμένη του μοναξιά, εμείς, εάν το θελήσουμε, αξιοποιώντας το διαδίκτυο, μπορούμε να πούμε, ότι: “έχουμε άνθρωπο” και εν προκειμένω πολλούς.
Το ερώτημα είναι, εάν πραγματικά επι-κοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας, ή μήπως αρεσκόμεθα να σερφάρουμε, να κάνουμε add ο ένας στον άλλο, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Το διαδίκτυο ασφαλώς και προσφέρεται στην επι-κοινωνία μας. Αρκεί να το αξιοποιήσουμε όπως πρέπει και προς όφελος μας.
- Πάτερ ζούμε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και ενδεχομένως αντίχριστη εποχή. Πράγματα που δε διανοούμασταν πριν λίγα χρόνια, σήμερα και με τη βοήθεια της τηλεόρασης θεωρούνται πλέον φυσιολογικά. Π.χ. η ομοφυλοφιλία, η διάλυση της οικογένειας, το συμφέρον μας σε βάρος του άλλου, οι αμβλώσεις, η μοιχεία, ανατολικές διδασκαλίες, οι ύβρεις, ο ευτελισμός του ιερού θεσμού του γάμου και άλλα πολλά, φιλτράρονται μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές και προσφέρονται στον κόσμο σαν κάτι φυσιολογικό. Πώς το αντιλαμβάνεστε εσείς; Γιατί οδηγηθήκαμε ως εδώ;
- Φίλε μου, η κοινωνία μας, έχει δεχθεί για να μιλήσω στρατιωτικά, έναν βομβαρδισμό, από βόμβες μεγατόνων, σε θέματα αξίας και ηθικής.
Νομίζω, ότι μεθοδευμένα κάποια κέντρα εργάζονται για τον σκοπό αυτό. Είναι γεγονός, όλα αυτά που αναφέρατε πριν.
Όμως επιτρέψτε μου να διατυπώσω, ότι, κοινωνία είμαστε όλοι εμείς.
Εγώ, εσύ που εργάζεσαι για την συνέντευξη αυτή και σε ευχαριστώ και πάλι, εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ο διπλανός σου, ο φίλος σου, ο γνωστός σου και ούτω κάθε εξής.
Εμείς είμαστε η κοινωνία. Εμείς επιτρέπουμε στην ζωή μας τι θα δεχθούμε και τι θα απορρίψουμε. Έρχεται στο μυαλό μου αυτό που σχετικά έλεγε ο Γερο-Παϊσιος: Είμαστε σε ένα περιβόλι. Το περιβόλι έχει δένδρα, έχει και χώμα. Στο περιβόλι θα συναντήσουμε την μέλισσα, θα συναντήσουμε και την μύγα. Ρωτάμε την μέλισσα: Μέλισσα τι βρήκες στο περιβόλι; Η μέλισσα απαντά: Βρήκα ότι ήθελα, ότι χρειαζόμουν πραγματικά. Βρήκα τον λεμονανθό μου, βρήκα το νέκταρ, βρήκα την γύρη. Ότι ήθελα το βρήκα. Ρωτάμε την μύγα: Μύγα τι βρήκες; Και απαντά: Ότι γύρευα το βρήκα. Βρήκα την κοπριά μου, βρήκα την βρωμιά μου, αυτό που ήθελα, αυτό βρήκα.
Έτσι λοιπόν αδελφέ, και εμείς στην κοινωνία μέσα είμαστε, σαν σε ένα περβόλι.
Από αυτό πού είμαστε, θα εξαρτηθεί και το τι θα αναζητήσουμε.
Μέλισσες ή μύγες στο αυτό περβόλι.
Άνθρωποι και “ανθρωπάκια” στην αυτή κοινωνία.
Βέβαια βολεύει κάποιους να ισχυρισθούν ότι οι μύγες είναι πολλές και οι “μέλισσες” λίγες.
Αυτό όμως δεν μειώνει την ευθύνη του καθενός μας, στα προβλήματα και στα εγκλήματα που συμβαίνουν γύρω μας.
- Σε σχέση με το προηγούμενο ερώτημα μου και από την εμπειρία ως πνευματικός που διαθέτεις, ποια είναι η θέση των νέων σήμερα τόσο ως προς τις παραδοσιακές αξίες αλλά και τα παραπάνω φαινόμενα που περιγράψαμε;
- Η μικρή μου πείρα για πολλά χρόνια όμως μέσα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, ένα χώρο με ένα πολυδιάστατο και συνεχώς ανανεωμένο ποίμνιο, με έχει κάνει να καταλήξω στο ταπεινό συμπέρασμα, ότι τα νέα μας παιδιά, τα παιδιά μας, βαρέθηκαν τα ψέματα, τις ανοησίες, τις μεγάλες υποσχέσεις, την υποκρισία και άλλα παρόμοια.
Τα νέα μας παιδιά σε σχέση με τα ως άνω που αναφέραμε από κοινού, θα έλεγα ότι είναι καταπληκτικά.
Ο νέος άνθρωπος, όταν κάνει τον σταυρό του, το εννοεί.
Όταν νηστεύει, το νοιώθει.
Όταν εξομολογείτε, το βιώνει στα βάθη της ύπαρξης του.
Η αλήθεια είναι, ότι στα νέα μας παιδιά, δεν έχουμε κληροδοτήσει και τα καλύτερα.
Ένας ωχαδερφισμός ξεκίνησε ενδεχομένως από εμάς, και πολλαπλασιάσθηκε στην συνέχεια σαν αποτέλεσμα του δικού μας παραδείγματος.
Επειδή έζησα τα περισσότερα χρόνια της διακονίας μου στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, θα σας διαβεβαιώσω ότι έχουμε ως Ελλάδα την ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΝΕΟΛΑΙΑ του κόσμου.
Δεν είναι υπερβολή αυτό.
Είναι αλήθεια.
Έχουμε πολύ μα πολύ καλά παιδιά, τα οποία είναι υπέροχα πλάσματα και δίνουν ένα πολύ ωραίο και δυναμικό παρών στην ζωή τους.
- Πιστεύετε ότι τα διάφορα σκάνδαλα τα οποία εμπλέκουν και ιερωμένους επηρρεάζουν τους πιστούς; Και αν ναι γιατί; Μήπως δηλαδή πολλοί βρίσκουν πρόφαση σε αυτά για να κάνουν τα δικά τους; Προφάσεις εν αμαρτίαις δηλαδή.
- Σας ευχαριστώ πολύ για την επίκαιρη ερώτηση.
Είναι γεγονός, ότι στις ημέρες μας, τα τυχών σκάνδαλα ακούγονται ποιο γρήγορα και ποιο δυνατά. Είναι αποτέλεσμα της εφαρμοσμένης τεχνολογίας.
Ασφαλώς η εξάλειψη, ή η φίμωση , δεν εξαφανίζει το γεγονός του σκανδάλου και μάλιστα από ιερωμένους.
Αυτά ασφαλώς τα σκάνδαλα δεν είναι φαινόμενο των ημερών μας.
Πάντα συνέβαιναν και εύχομαι ο Θεός να μας προφυλάξει να μην δώσουμε αφορμή για αρνητικό σχολιασμό στην ζωή μας.
Θα πάρω το: “όσα εαν ειπωσιν υμιν ποιησατε και τηρειτε κατα δε τα εργα αυτων μη ποιειτε λεγουσιν γαρ και ου ποιουσιν. ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 23:3
Στις περιπτώσεις των κληρικών που έχουν δώσει άσχημη αφορμή για αρνητικό σχολιασμό, ο Χριστός δίνει την λύση: “να πραγματοποιείτε αυτά που διδάσκουν και όχι αυτά που πράττουν”. Σοφό-σοφότατο.
Είμαι κληρικός με την χάρη Του Θεού. Εάν πέσω σε κάποιο αμάρτημα, τότε αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός φταίει.
Ασφαλώς δεν ευθύνεται η Εκκλησία Του Χριστού, για τα δικά μου λάθη ή τα λάθη κάποιων άλλων.
Ο Χριστός, δεν φταίει πουθενά απολύτως.
Ας μου επιτραπεί να τονίσω στην αγάπη σας, ότι η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, έχει κεφαλή τον Χριστό.
Κάποια μέλη του σώματος, οι κληρικοί στην προκειμένη ερώτηση σας, έχουν δώσει κάποια δυνατή ή μικρή αφορμή.
Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι εμείς οι υπόλοιποι χριστιανοί, θα πρέπει να απομακρυνθούμε από την Εκκλησία.
Όταν μας πονάει το δεξί μας χέρι, εμείς κόβουμε και το αριστερό, βγάζουμε και τα 2 μάτια μας;
Όχι, θεραπεύουμε το πονεμένο μέλος μας.
Έτσι και στην περίπτωση των σκανδάλων, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε το εξής βασικό.
Όταν πηγαίνουμε στο γιατρό για να μας θεραπεύσει από την ασθένεια μας, κοιτάζουμε να δούμε εάν είναι καλός άνθρωπος ή εάν είναι καλός επιστήμονας;
Έτσι και στην περίπτωση των κληρικών.
Καλό είναι να προσεγγίσουμε την Εκκλησία με καθαρότητα καρδιάς, χωρίς άλλες δικαιολογίες.
Ο παπάς φταίει, η Εκκλησία όχι όμως.
Ισχύει ότι και με τον βοσκό. Ο βοσκός μπορεί να είναι ότι φανταστείς, το γάλα από το πρόβατο όμως, είναι γάλα και μόνο γάλα.
- Και για όσους σκανδαλίζονται π.χ. από έναν αρχιμανδρίτη που κατηγορείται για παιδοφιλία κτλ., τι απαντούμε; Τι λέμε σε αυτόν που βλέποντας όλα αυτά αρνείται να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει θεωρώντας λαθεμένα ότι αυτός δεν μπορεί να τελέσει μυστήρια αλλά και πάλι λαθεμένα γενικεύοντας και βάζοντας όλους τους ιερείς μας στο ίδιο καζάνι. Εδώ ανάμεσα στους 12 υπήρξε κι ένας Ιούδας Ισκαριώτης. Αλλά και διαχρονικά αν ερευνήσουμε θα βρούμε πιστεύω αρκετούς Ιούδες ανα εποχή.
- Χαίρομαι γιατί μέσα από την εύστοχη ερώτηση σας, δώσατε την απάντηση.
Ο Χριστός είχε 12 ποιο στενούς συνεργάτες. Ό ένας βγήκε όπως λέμε στο χωριό μου “τζαναπέτης”, αυτό δεν σημαίνει, ότι έτσι θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε και τους υπόλοιπους μαθητές οι οποίοι έφθασαν μέχρι θανάτου, για την αγάπη τους στον Χριστό. Για την αφοσίωση τους στον Δισάσκαλο.
Για τον άνθρωπο που αναφέρατε πριν. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν εκφράζει την τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.
Μιας εκκλησίας Μαρτύρων (έδωσαν το αίμα τους), Οσίων (έλιωσαν στην άσκηση), Απολογητών-Ομολογητών (διατράνωσαν την πίστη τους.
Όπως θα ψάξουμε να βρούμε τον καλό επιστήμονα για να του εμπιστευθούμε την υγεία του σώματος μας, έτσι θα ψάξουμε να βρούμε τον καλό πνευματικό, για να του εμπιστευθούμε τον καθημερινό μας αγώνα, στο χάραγμα μιας στρατηγικής και πνευματικής πορείας.
Στο μεγάλο και τραγικότατο λάθος ενός ανθρώπου, ας μην προσθέσουμε και το δικό μας το λάθος, καταδικάζοντας τον εαυτό μας μακριά από την πηγή της ζωής, τον Χριστό και την Εκκλησία του.
Να ψάξουμε, να ψάξουμε, να ψάξουμε καλά και θα βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αξίζει.
- Τελικά όσοι κλονίζονται με τα σκάνδαλα είναι απλά αδύναμοι ή μήπως αποδεικνύονται κι αυτοί άνθρωποι μη έχοντες πίστη μέσα τους αφού δε δίνουν βάση στο Χριστό αλλά στα επίγεια πρόσωπα τα οποία έρχονται και παρέρχονται;
- Πολλές φορές κάποια γεγονότα στη ζωή μας, μας οδηγούν σε λάθος δρόμους.
Δεν είναι όμως ανάγκη να δεχτούμε, ότι εάν κάποιος από αδυναμία ή καλοβόλεμα, δικαιολογείτε για κάποιες πράξεις του.
Πολλές φορές, οι πράξεις, οι δικαιολογίες, η άρνηση, δεν έχουν βάση τον βαθύτερο ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.
Λίγη κουβέντα, ένα χαμόγελο και πάνω από όλα όλη την αλήθεια και διαπιστώνεις την μετα-στροφή του συνανθρώπου σου.
Απαραίτητος κανόνας όμως είναι, να έχει γίνει σε σένα προσωπικά, αυτή η μετα-στροφή, από το “εγώ” σου στον Χριστό.
Από εγωκεντρικός άνθρωπος να γίνεις Χριστοκεντρικός.
- Πάτερ, η Εκκλησία είναι κοντά στη νεολαία σήμερα; Και αν ναι, πώς; Γιατί έχω την αίσθηση ότι οι ιερείς είναι τόσο επιφορτισμένοι με διάφορα θέματα που δεν έχουν το χρόνο να βγουν στις πλατείες και να προσεγγίσουν τα παιδιά που παίζουν μπάλα, που κάνουν πατίνι, που παίζουν μουσική και που γενικώς ψάχνουν να βρουν "κάτι" που τους λείπει.
Φίλε μου, δεν μπορώ να απαντήσω για τους αδελφούς μου ιερείς γιατί δεν έχω τέτοια εξουσιοδότηση.
Αυτό όμως που μπορώ να πω, είναι ότι εάν δεν πάω εγώ στην πλατεία, στην καφετέρια, γιατί να έλθει ο άλλος εκεί που θα είμαι εγώ;
Μήπως επειδή θα το πει η μητέρα του ή γιαγιά του;
Οχι.
Θα έλθει ο νέος άνθρωπος στην εκκλησία, όταν αντιληφθεί,ότι η εκκλησία θα τον γεμίσει , θα τον πλημμυρίσει και θα τον εκτοξεύσει στα ύψη.
Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ασφαλώς όχι μόνο δικό μου, αλλά και των αδελφών -συναδέλφων μου στρατιωτικών ιερέων.
Πολλές, μα πολλές φορές, πηγαίναμε με τους στρατιώτες μας και κάναμε “Βολές” ή “ρίψη χειροβομβίδος” ή “σκοινάκια” ή “πέρασμα με σχοινί στη θάλασσα” και ασφαλώς πάρα πολλά άλλα.
Μας έβλεπαν τα παιδιά, μας έβλεπαν οι Αξιωματικοί και οι στρατιώτες, μαζί τους στην “πορεία” και μετά ερχόταν και αυτά τα παιδιά στην εξομολόγηση.
Ώρες ατέλειωτες οι εξομολογήσεις των νέων μας παιδιών.
Τελούσαμε Λειτουργίες, λόγω ελλείψεως Ιερού Ναού (πολλές φορές ήταν μικρός) στα Κ.Ψ.Μ.., στην πλατεία της αναφοράς, στο βουνό που είναι το φυλάκιο.
Αυτή την εντολή μας έδωσε η Εκκλησία, “να πορευθούμε”, ας ελπίσουμε να το κάναμε σωστά.
- Στη νεολαία που την κατακλύζουν με ψευδο-πρύτυπα, ανθρώπους κούφιους που ξεπωλούν τα πάντα για λίγη δημοσιότητα και χρήματα ωθώντας μας προς αυτή την κατεύθυνση, τι θα θέλατε να πείτε;
- Παιδιά μου, η γενιά μου σας πρόδωσε και πρώτα από όλους εγώ. Σας ζητώ συγνώμη από αυτή τη θέση του διαδικτύου. Όμως σας παρακαλώ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ εμπιστευθείτε τον Χριστό μας και την Εκκλησία Του. Ο Χριστός παιδιά μου, είναι δίπλα σας και σας αγαπά. Μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό. Ο Χριστός είναι η μοναδική και αυθεντική Αλήθεια στο πέρασμα των αιώνων. Αυτός είναι η Αγάπη και η Ζωή. Ελάτε κοντά του, μην διστάσετε. Ο χριστός κτυπάει την πόρτα σας. Η πόρτα σας όμως έχει ένα πόμολο και αυτό είναι από την πλευρά σας. Εσεις θα του ανοίξετε την πόρτα και Αυτός θα μείνει μαζί σας. Εμπιστευθείτε Τον.
- Πάτερ Νικόλαε ας έρθουμε και σε ένα άλλο θέμα. Βλέπεις κι εσύ τις συνθήκες ζωής σήμερα. Άγχος, πίεση, νεύρα. Οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι. Ζουν ως σκλάβοι. Τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ. Ακόμη κι από την παιδική ηλικία. Πάραυτα αναζητούν λίγο φως. Τι τους προτρέπετε;
- Είναι δύσκολη η απάντηση φίλε μου.
Είμαστε όλοι μας, μέρος της κοινωνίας αυτής.
Θα μπορούσα να πω για τον εαυτό μου πρώτα από όλα, ότι: παπα-Νικόλα πάτα και λίγο φρένο, γιατί όλοι αυτοί που είναι στα κοιμητήρια, όλοι αυτοί ενδεχομένως ν α “μην προλάβαιναν “την ζωή.
Όλοι θα έτρεχαν από το πρωΐ μέχρι το βράδυ και το αντίστροφο.
Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι, αναγκαστικά ξεκουράζονται.
Το λέω για τον εαυτό μου πρώτα.
Οπότε, καλό είναι ν ανταγωνιζόμαστε για το καλύτερο.
Θα μας ζητηθεί άλλωστε λόγος για τα τάλαντα τα οποία μας έδωσε ο Θεός.
Όμως άλλο σημαίνει ΑΓΩΝΑΣ και άλλο ΑΓΩΝΙΩ.
Γι'αυτό ας έχουμε καλό αγώνα καλό κουράγιο και καλή δύναμη.
- Επίπροσθετα σε αυτούς τους ανθρώπους που μέσα από την καθημερινότητα κάνουν τον πνευματικό τους αγώνα αλλά βλέπουν πολλές φορές να πέφτουν, να ξεφεύγουν, να χάνουν τη δύναμή τους...τι μπορείτε να τους συμβουλεύσετε; Την ώρα που πιέζονται στη δουλειά, στη σχολή, στο σχολείο, παντού, τι να κάνουν;
- Το Γεροντικό μας απαντά: Ήταν κάποτε ένα νέο καλογέρι και εξομολογείτο στον γέροντα πνευματικό του.
Του έλεγε τα παθήματα του και ο γέροντας αναλόγως συνεβούλευε.
Του έλεγε το νέο καλογέρι: Γέροντα, έπεσα σε μια αμαρτία, την τάδε.
Ο Γέροντας του έλεγε: Καλά παιδί μου σήκω.
Του έλεγε πάλι το νεαρό καλογέρι: Γέροντα ξαναέπεσα.
Και ο Γέροντας του έλεγε πάλι με ηρεμία: Ξανασήκω.
Κάποια στιγμή το νεαρό καλογέρι σκέφτηκε: Εγώ του λέω ότι πέφτω και αυτός μου απαντάει σήκω. Που θα πάει το πράγμα, πάντα έτσι θα γίνετε;
Την επόμενη φορά λοιπόν, που το νεαρό καλογέρι συνομίλησε με τον Γέροντα του, του είπε και τον λογισμό του:
Νεαρό καλογέρι: Γέροντα σου λέω συνέχεια ότι πέφτω και εσύ μου λες (εκείνη την στιγμή τον διακόπτει ο Γέροντας και συμπληρώνει εύστροφα)
Γέροντας: Και εγώ σου λέω παιδί μου, σήκω. Ευχόμενος στον Θεό, όταν Τον συναντήσεις να είσαι στην ανύψωση και όχι στην κατάπτωση.
- Πάτερ Νικόλαε, μιας και μπήκαμε πλέον στη Μεγάλη Σαρακοστή, θα ήθελα να κλείσουμε με ένα μήνυμά σας προς εμάς τους πιστούς για τη σπουδαία αυτή περίοδο που διανύουμε και το ποια πρέπει να είναι η στάση κατά τη διάρκειά της.
- Η Μεγάλη Σαρακοστή μοιάζει με ένα στάδιο αγώνων. 'Το στάδιο των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε” Ενα στάδιο είναι και καλούμεθα να αθληθούμε. Καλούμεθα να αγωνισθούμε και να βγούμε στο τέλος “χρυσοί Ολυμπιονίκες”. Ένα στάδιο στο οποίο μπορεί να μπει και να αγωνιστεί όποιος θέλει.
Την Μεγάλη Τεσσαρακοστή καλούμεθα να νηστεύσωμε.
Όμως καλό είναι να διευκρινίσουμε ότι νηστεία “αληθής και ευπρόσδεκτος” στο Θεό είναι “η των παθών αλλοτρίωσις”, δηλαδή η θεραπεία μας από τα πάθη.
Να νηστέψουμε πρώτα από όλα τον εγωισμό μας, την κακία μας, τον φθόνο μας, το κουτσομπολιό μας, τα νεύρα μας ....
Αληθινή νηστεία σημαίνει εγκράτεια όχι μόνο τροφών, αλλά και “γλώσσης, των παθών αλλοτρίωσις, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας”.
Άλλωστε φίλε και αδελφέ...η εγκράτεια των τροφών είναι ίσως τα ευκολότερα αγωνίσματα.
Να αυξήσουμε την προσευχή μας σε καθημερινό επίπεδο.
Δεν εννοώ ένα γρήγορο και μαντολινάτο σταυρό, αλλά προσευχή, συνομιλία με τον Θεό.
Ο Χριστός πριν χρόνια είπε: “τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία”. Αυτή η προσευχή είναι πηγή ουρανίων χαρισμάτων.
Να αυξήσουμε την ελεημοσύνη μας, την διακριτική ελεημοσύνη μας.
Να αυξήσουμε το χαμόγελο μας στον συνάθρωπο μας που το έχει τόσο ανάγκη στις ημέρες μας.
- Πάτερ θέλω να σε ευχαριστήσω για τον κόπο και το χρόνο που αφιέρωσες ώστε να σε έχουμε εδώ κοντά μας σε αυτή τη χρήσιμη -ελπίζω- συζήτηση.
- Επιτρέψατε μου σας παρακαλώ, και εγώ να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιά μου για τον κόπο σας και την προσπάθεια σας, ώστε να βγει κάτι ωφέλιμο από αυτή μας την κουβεντούλα. Σας ευχαριστώ πολύ και με την ευκαιρία, δεχθείτε τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για την υπέροχη προσπάθεια και παρουσία την οποία έχετε στο διαδίκτυο με την ιστοσελίδα ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ.

5-3-2009


ΠΟΝΕΜΕΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ




του Αρχιμ.Χρυσοστόμου Λαγουμτζή







Υπάρχουν άνθρωποι που μια ζωή παλεύουν

και σηκώνουν έναν σταυρό
που δεν υπάρχει κανείς άλλος να το σηκώσει.
Μόνος αυτός και ο σταυρός του.

Κι όμως τον βαστούν γερά,

σφίγγουν τα χέρια,

απλώνουν την πλάτη και κουβαλούν,

κουβαλούν, κουβαλούν ,την θλίψη,
τον πόνο,

την στενοχώρια,

που δεν αντέχονται με τίποτα,

απλά ελπίζουν ελπίζουν και προχωρούν,

ζητούν τη βοήθεια,

την βοήθεια του Θεού και συνεχίζουν.

Υποφέρουν και λιώνουν,

το αχ δεν υπάρχει,

φωνή καμία,

τα μάτια κοιτούν ψηλά στον ουρανό

και ελπίζουν στο Θεό.

Δεν περιμένουν τίποτα άλλο απ΄ τη σταυρωμένη ζωή τους,

απλά παλεύουν,

όπως μπορούν και επιβιώνουν και συνεχίζουν,

αγωνίζονται και πάνε,

τόσο μακριάπου δεν τους προλαβαίνεις,

τόσο ψηλά που δεν τους φτάνεις .

Μα ο σταυρός αυτός βαραίνει,

το βουνό μεγαλώνει ,

ένα δάκρυ πέφτει, ναι,

η θλίψη τους λιώνει,

μα εκεί,

συνεχίζουν και δεν γογγύζουν ,

είναι μακρύς ο δρόμος,

μα δεν λυγίζουν.

Ένα χαμόγελο ζητούν τα πονεμένα μάτια,

ένα χάδι στοργικό,

μια λέξη,

μια παρηγοριά… αυτό είναι όλο.

Μια κουβέντα στοργική,για να γλυκάνουν,

λίγο αυτό το πόνο το βαρύ,

να διασκεδάσουν,

τα βάσανα,

τον χρόνο...

Αυτόν τον χρόνο,

που δεν περνά με τίποτα

και ο σταυρός βαραίνει κι ένα ποτάμι δάκρυα,

μια θάλασσα θλίψη.

Όταν χαμογελούν οι συνάνθρωποι,

το πρόσωπο γλυκαίνει ,

μέσα απ τα μάτια τα θολά, βγαίνει μια λάμψη,

ο πόνος, λίγο-λίγο χάνεται

και ο νους τους ταξιδεύει,

ταξιδεύει σε μια ζωή,

που ο πόνος και η θλίψη δεν θα υπάρξει πάλι,

μα είναι μακριά, πολύ μακριά ,

μα αυτό όμως δεν τους νοιάζει.

Θεέ μου,

Θεέ μου, δώσε δύναμη σε αυτούς που υποφέρουν,

άλλο σταυρό στη πλάτη τους μη πάρουν,

μη νιώσουν άλλο πόνο και ας ξέρουμε πολύ καλά,

πως το χαμόγελο αυτών θα είναι πονεμένο.

Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο 19χρονος "νεομάρτυρας" των ημερών μας.




O νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ , ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας επί επαράτου Γέλτσιν. Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος , όπως είπε ακόμα και ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.




Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών. Παρόλο ότι δεν μεγάλωσε σε ένα ευσεβές περιβάλλον δεν αποχωριζόταν ποτέ τον μικρό σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του στα 11α γενέθλια του.Από αυτό τον μικρό σταυρό αναγνώρισε η μητέρα του το σώμα του που κειτόταν σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με τρείς άλλους συστρατιώτες του.




Για την γενναία άρνηση του να αποχωριστεί αυτό το σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη στον Εσταυρωμένο εσφάγη ως αμνός στις 10/23 Μαϊου 1996. Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.




Η τραγική μητέρα άρχισε να ψάχνει μόνη της για να βρεί το γιο της αμέσως μόλις έμαθε ότι ήταν αιχμάλωτος στα μέσα Φεβρουαρίου του 1996 και επι 9 συνεχείς μήνες. Πληροφορήθηκε ότι ήταν νεκρός τον Σεπτέμβριο του 1996 .Τότε έβαλε υποθήκη το σπίτι της στη Μοσχα για να εξασφαλίσει χρήματα ,απαραίτητα για τις συναλλαγές με τους αντάρτες και άρχισε να ψάχνει τον τόπο που ετάφη ο γιός της.




Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές,ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της,Ruslan Khaikhoroyev.Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.




Η μητέρα αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή.Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τις σωρούς του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.Ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε πέντε μέρες μετά την ταφή τού γιού του.




Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. Ήδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του ,κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν.




Δεν έχει καταταχθεί ακόμη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας ο νεομάρτυρας Ευγένιος αλλά όπως είναι φυσικό κάτι τετοιο δε θα αργήσει πολύ.Ας ευχηθούμε να είναι αναπαυμένη η ψυχή του και ας τον παρακαλέσουμε να προσεύχεται για όλο τον κόσμο στον θρόνο του Αγίου Θεού.






Σημείωση του Ιστολόγου :

Η παρούσα ανάρτηση έχει σαν σκοπό την ενημέρωση των αναγνωστών μας , σχετικά με τη βιοτή αλλά και το μαρτύριο ενός γενναίου στρατιώτη πρώτα του Χριστού και μετά της Ρωσίας , ο οποίος , θα μπορούσε να λιποτακτήσει και να ζει τώρα , δεδομένου ότι ήταν - ως έπος ειπείν - πολύ μικρός για να πεθάνει και , σε καμμία περίπτωση δεν επιδιώκεται η αγιοποίηση του Ευγενίου μέσω αυτής.
Ο κάθε Άγιος είναι αγιοποιημένος πρώτα στη συνείδηση ημών , που εννοούμαστε Εκκλησία , πρωτίστως όμως , στην αιώνια μνήμη του Κτίστου και Κριτού μας.

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Τῇ 9ῇ τοῦ αὐτοῦ Μηνός

Τῶν ἁγίων μεγάλων Τεσσαράκοντα μαρτύρων τῶν ἐν τῇ λίμνῃ Σεβαστείας μαρτυρησάντων (†320) Ἀγγία, Ἀγλαΐου, Ἀετίου, Ἀθανασίου, Ἀκακίου, Ἀλεξάνδρου , Βιβιανού , Γαΐου , Γοργονίου , Δομετιανού , Δόμνου , Ἐκδικίου , Εὐνοϊκοῦ , Εὐτυχίου , Ἠλιανού , Ἠλία , Ἡρακλείου , Ἡσυχίου , Θεοδούλου , Θεοφίλου , Ἰωάννου , (Κανδίδου) , Κλαυδίου , Κυρίλλου , Κυρίωνος , Λεοντίου , Λυσιμάχου, Μελίτωνος , Νικολάου , Ξανθίου , Οὐαλερίου , Οὐάλη, Πρίσκου , Σαρκεδῶνος , Σεβηριανού, Σισιννίου , Σμαράγδου, Φιλοκτήμονος , Φλαβίου καὶ Χουδίωνος.





Oι άγιοι Τεσσαράκοντα, κατάγονταν από διαφορετικά μέρη ήταν όμως στρατιώτες στο επίλεκτο τάγμα του Λικινίου.
Όταν εκείνος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών συνελήφθησαν, γιατί με παρρησία διακήρυτταν την ακλόνητη πίστη τους και οδηγήθηκαν στον έπαρχο Αγρικόλα.
Εκείνος στην αρχή επαίνεσε την στρατιωτική τους αξία και τιμή και τους υποσχέθηκε αξιώματα και πλούσιες αμοιβές, εάν αρνούνταν την πίστη τους και θυσιάσουν στο είδωλα.




Παρά τις πιέσεις οι άγιοι εξακολούθησαν με γενναιότητα και παρρησία, να ομολογούν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό και την αλήθειά του.
Όταν ο Λυσίας έφτασε στην Σεβάστεια μετά επτά ημέρες, τους οδήγησαν ενώπιον του.

Καθ' οδόν ο Κυρίων ενεθάρρυνε τους συντρόφους του λέγοντας: Τρεις είναι οι εχθροί μας: ο διάβολος, ο Λυσίας και ο έπαρχος. Τί μπορούν να κάνουν εναντίον μας, ενάντια σε σαράντα στρατιώτες του Χριστού;

Όταν τους είδε τόσο σταθερούς και αποφασισμένους, ο Λυσίας πρόσταξε τους άλλους στρατιώτες να τους σπάσουν τα δόντια με πέτρες. Αλλά μόλις πήγαν να εκτελέσουν τη διαταγή, θεία δύναμη τους τύφλωσε και μέσα στην σύγχυση τους χτυπιούνταν αναμεταξύ τους. Ο Λυσίας εξοργισμένος άρπαξε τότε μία πέτρα και την εκσφενδόνισε εναντίον των αγίων, αλλά η πέτρα χτύπησε τον Αγρικόλαο και τον τραυμάτισε σοβαρά. Μετέφεραν τους αγίους στην φυλακή για τη νύκτα, μέχρι να αποφασίσουν σε τι μαρτύριο θα τους υπέβαλλαν.

Θέτοντας σε εφαρμογή όλη τη διεστραμμένη φαντασία του, ο έπαρχος διέταξε να τους αφαιρέσουν τα ενδύματα και να τους αφήσουν γυμνούς στην παγωμένη λίμνη, που βρισκόταν σε μικρή απόσταση από την πόλη, ώστε να πεθάνουν μέσα στους φρικτούς πόνους που προκαλεί το ψύχος. Για να εντείνει το μαρτύριο σκέφθηκε να στήσει μπροστά στους αγίους, ως ύστατο πειρασμό, την λύτρωση από την παιδωμή: διέταξε λοιπόν να ετοιμάσουν στην όχθη της λίμνης ζεστό λουτρό, έτσι ώστε αυτός πού θα εγκαταλείψει τον αγώνα, νικημένος από το ψύχος, να βρει εκεί παρηγοριά.

Οι σαράντα μάρτυρες προχώρησαν όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος πάνω στον πάγο και όλη την νύκτα άντεξαν τον παγωμένο αέρα, ιδιαίτερα ψυχρό σε κείνα τα μέρη, να τους περονιάζει προσευχόμενοι στον Κύριο να εξέλθουν και οι σαράντα νικητές από αυτό τον αγώνα, χωρίς να λείψει ούτε ένας από τον ιερό αυτό αριθμό, που συμβολίζει την πληρότητα.



Καθώς η νύκτα προχωρούσε, τα σώματά τους άρχισαν να ξυλιάζουν από το κρύο και το αίμα τους να παγώνει προκαλώντας αφόρητους πόνους στην καρδιά, οπότε ένας από τους σαράντα στρατιώτες νικημένος από τον πόνο, άφησε τη λίμνη και βάδισε προς το λουτρό. Η μεγάλη όμως διαφορά της θερμοκρασίας τον θανάτωσε σχεδόν ακαριαία, στερώντας του τον καλλίνικο στέφανο.



Τη θέση του όμως πήρε ο φρουρός ονόματι Αγλάϊος , ο οποίος είδε τούς στεφάνους του μαρτυρίου πάνω από τα κεφάλια τους. Oμολόγησε κι εκείνος το Χριστό αφού μπήκε στη λίμνη μαζί με τούς άλλους 39, λαμβάνοντας και αυτός τον ουράνιο στέφανο του μαρτυρίου.

Όταν την επομένη ο Αγρικόλαος πληροφορήθηκε το γεγονός διέταξε να βγάλουν τους μάρτυρες από την λίμνη, να τους αποτελειώσουν σπάζοντας τους τα πόδια, και κατόπιν να ρίξουν τα σώματα τους στην πυρά ώστε να μην μείνει ίχνος από τον ένδοξο αγώνα τους. Καθώς τους Οδηγούσαν στο έσχατο μαρτύριο, οι ένδοξοι μάρτυρες έψαλλαν: Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν (Ψαλμ.65,12).

Αφού οι δήμιοι εξετέλεσαν το έργο τους, φόρτωσαν τα σώματα των μαρτύρων σε ένα κάρο για να τα μεταφέρουν στην πυρά. Πρόσεξαν τότε ότι ο πιο νέος από τους μάρτυρες, ο Μελίτων, ήταν ακόμη ζωντανός και τον άφησαν με την ελπίδα ότι θα απαρνηθεί την πίστη του.

Η μητέρα του Μελίτωνος όμως που βρισκόταν εκεί πήρε το σώμα του γιού της και το φόρτωσε η ίδια στο κάρο λέγοντας: "Μη στερηθείς τον στέφανον, αγαπημένο μου παιδί, πήγαινε με τους συντρόφους σου για να απολαύσεις αυτό το αιώνιο φως που θα απαλύνει την οδύνη μου". Και χωρίς ούτε ένα δάκρυ, συνόδευσε το κάρο στην πυρά, με το πρόσωπο ολόφωτο.

Οι στρατιώτες σκόρπισαν την στάχτη των αγίων μαρτύρων και έριξαν τα οστά στον ποταμό όπως τους διέταξε ο έπαρχος.

Μετά από τρεις ημέρες όμως οι άγιοι παρουσιάστηκαν στον επίσκοπο Πέτρο της Σεβάστειας και του υπέδειξαν το σημείο του ποταμού όπου θα έβρισκε τα λείψανα τους για να προσκυνήσουν οι πιστοί.
Αργότερα τα λείψανα των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων μοιράστηκαν σε πολλούς τόπους και η τιμή τους διαδόθηκε, προπαντός χάρη στην οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου, που τους ευλαβείτο ιδιαίτερα.

Την νύκτα που προηγήθηκε του μαρτυρίου τους, οι άγιοι υπαγόρευσαν την Διαθήκη τους, υπό μορφή παραινέσεως, στον νεαρό δούλο Ευνοϊκό, που υπήρξε μάρτυς των αγώνων τους και κατόρθωσε να διαφύγει τον διωγμό. Κληροδότησε αυτό το θαυμαστό κείμενο στους μεταγενέστερους και μερίμνησε για τον ναό όπου θα αποθέτονταν τα τίμια λείψανα τους. Σε αυτή την Διαθήκη αναφέρονται τα ονόματα των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων:

Αγγίας, Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάϊος, Γοργόνιος και έτερος Γοργόνιος, Δομετιανός, Δόμνος, Εκδίκιος, Ευνοϊκός, Ευτύχιος, Ηλιανός, Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, "Ιλης, Ιωάννης, Κάνδιδος (η Κλαύδιος), Κυδίων, Κύριλλος, Λυσίμαχος, Μελέτιος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθιάς, Ουάλης, Ουαλέριος, Πρίσκος, Σακερδών, Σεβηριανός, Σισίννιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος, Χουδίων (Λεόντιος) και Αγλάϊος ο καπικλάριος (φρουρός) .



Ἀπολυτίκιο. Ἦχος γ’. θείας πίστεως.

Θείω Πνεύματι, συγκροτηθέντες, δῆμος ὤφθητε, τροπαιοφόρος, Ἀθλοφόροι Χριστοῦ Τεσσαράκοντα, διὰ πυρὸς γὰρ καὶ ὕδατος ἔνδοξοι, δοκιμασθέντες λαμπρῶς ἐδοξάσθητε. Ἀλλ' αἰτήσασθε, Τριάδα τὴν ὑπερούσιον, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπὲρ ἠμῶν.

Πᾶσαν στρατιὰν τοῦ κόσμου καταλιπόντες, τῷ ἐν οὐρανοὶς Δεσπότη προσεκολλήθητε, Ἀθλοφόροι Κυρίου Τεσσαράκοντα, διὰ πυρὸς γὰρ καὶ ὕδατος, διελθόντες μακάριοι, ἐπαξίως ἐκομίσασθε, δόξαν ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ στεφάνων πλήθυν.
Βοήθειά μας οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες .-

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε...

Η Κοσμοσώτειρα

Δόξα τω Πανοικτίρμονι Θεώ!






Τελείωσε η πρώτη Εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής με υγεία .



Πιό πολύ νοιώθω τόσο όμορφα διότι , είχα τόση αγωνία ν' ακούσω τους Χαιρετισμούς προς τη Μητέρα του Θεού μας αλλά και , δική μας Μεγάλη Μητέρα η οποία , είναι η αρωγός μας στον αγώνα της Νηστείας και συνοδοιπόρος αφού , όλα όσα θα διαδραματισθούν στην αποκορύφωση αυτής της περιόδου , θα μας προκαλέσουν να ζήσουμε ως αυτόπτες και αυτήκοοι τον πόνο Της , για το "άδικο" Πάθος του Υιού Της , υπέρ της Σωτηρίας του γένους των ανθρώπων...




Με αυτήν τη διάθεση λοιπόν , παραθέτω την παρακάτω μαγνητοσκόπηση , η οποία πραγματοποιήθηκε σήμερα , στον Ι.Ν.Ευαγγελιστρίας Ακλειδιού Μυτιλήνης .






Εύχομαι η Υπεραγία Θεοτόκος , με τις πρεσβείες Της προς τον Κύριο , να μας αξιώσει να συμμετάσχουμε και στις άλλες τρεις Στάσεις των Χαιρετισμών αλλά και στην Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου και με το καλό να φτάσουμε να προσκυνήσουμε την Σταύρωση , την Ταφή και την Αγία Ανάσταση του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009

Έφθασε καιρός...








Έφτασε λοιπόν ο καιρός, άρχισε η αλλά και πολυπόθητος Νηστεία , η κατήγορος της αμαρτίας και συνήγορος της μετανοίας , η κατά των δαιμόνων νίκη και των Αγγέλων ευπρέπεια όπως λέει και ο ιερός Υμνωδός.




Δια της Νηστείας ο Προφήτης Μωυσής έγινε συνόμιλος με τον Θεό , και τον είδε "εν εσόπτρω και εν αινίγματι" .




Ο ίδιος ο Κύριος , ενήστευσε ημέρας και νύκτας τεσσαράκοντα , για να μας υποδείξει πως το γένος των ανθρώπων δεν πρόκειται να σωθεί με τίποτα άλλο , παρά μόνο με προσευχή και νηστεία .




Η πρώτη εντολή που δόθηκε στους ανθρώπους ήταν η Νηστεία. Ήταν η απαγόρευση της βρώσεως του καρπού , απ' το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού.




Αυτή την εντολή μας δίνει και η Μητέρα μας Εκκλησία :




Ας νηστεύσουμε νηστεία δεκτή και ευάρεστη προς τον Κύριο. Αληθινή νηστεία είναι η αλλοτρίωση των κακών , η εγκράτεια της γλώσσας , η αποχή απ΄το θυμό . Ο χωρισμός απ΄τις επιθυμίες μας , την καταλαλιά , το ψεύδος και την επιορκία. Η έλλειψη , λοιπόν, αυτών είναι νηστεία αληθινή και ευπρόσδεκτη από τον Κύριο.





Είθε αδελφοί μου όλοι όσοι θέλουμε να αγωνιστούμε στο στάδιο των αρετών , το οποίο ανοίγεται μπροστά μας , να το διέλθουμε με επιτυχία και να αξιωθούμε να προσκυνήσουμε τα Άγια Πάθη του Κυρίου μας αλλά , και την Αγία Ανάστασή Του .

Καλή Τεσσαρακοστή !