Κύριέ μου, Θεὲ τῆς ἀγάπης
καὶ τῆς στοργῆς, Ἐσὺ ποὺ εἶσαι τὸ διαρκὲς στήριγμά μου, τὸ λυκαυγὲς καὶ τὸ
λυκόφως τῆς ζωῆς μου, ἄκουσε τὴν προσευχή μου. Χάρισέ μου γηρατειὰ «ἀνώδυνα,
ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά», γαλήνια. Οἱ ρυτίδες μου νὰ φανερώνουν τὴ δική Σου
καλοσύνη. Ἡ προσοχή μου καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μου νὰ εἶναι περισσότερο στραμμένα
στὴν εὐτυχία τῶν ἄλλων. Νὰ μπορῶ νὰ χαίρομαι τὸ τραγούδι τῶν παιδιῶν, τὶς γύρω
μου ὀμορφιές.
Φύλαξέ με, Κύριε, ἀπὸ τὰ
γηρατειὰ ποὺ ἀναδιπλώνονται ἀδιάκοπα στὸν ἑαυτό τους καὶ στὰ ἀνώφελα παράπονα.
Ἀπὸ τὰ γηρατειὰ ποὺ ἐπανέρχονται ἀδιάκοπα στὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα ἡ
ἀγάπη Σου ἔχει ἤδη διαγράψει. Ἀπὸ τὰ γηρατειὰ τὰ ἀπαιτητικά, τὰ ἐριστικά, τά
δύστροπα, ποὺ δὲν γνωρίζουν νὰ γεύονται τὶς χαρὲς τῆς κάθε στιγμῆς. Φύλαξέ με
ἀπὸ τὴν ἀνυπομονησία, τὴν ταραχή, τὴν κακὴ διάθεση.
Ἂν ἡ ἀμφιβολία μὲ
ἐπισκέπτεται, φώτισε Σὺ τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μου, γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίζω μὲ
τὴ δική Σου πίστη. Ἂν ὁ ἐρχομὸς τοῦ τέλους μοῦ προκαλεῖ ἀγωνία, Ἐσὺ εἰρήνευσε
τὴν ψυχή μου. Ἂν ἡ ἀρρώστια δοκιμάζει τὸ σῶμα μου, ἐσὺ ἐνίσχυσε τὴν ὑπομονή
μου. Ἂν ἡ μονοξιὰ θλίβει τὴν καρδιά μου, ἡ δική Σου ἐπίσκεψη ἂς μὲ παρηγορεῖ.
«Καὶ ἕως γήρως καὶ
πρεσβείου, ὁ Θεός μου, μὴ ἐγκαταλίπῃς με» (Ψαλμ.
70, 18). Μὴ μὲ ἐγκαταλείπεις, Κύριέ μου, ὣς τὰ βαθιά μου γηρατειά.
Βοήθησέ με νὰ καταλάβω ὅτι «γῆρας τίμιον» δὲν εἶναι τὸ «πολυχρόνιον» ἀλλὰ ὁ
«ἀκηλίδωτος βίος» (Σοφ. Σολ. 4, 8-9).
Δέξου, Κύριε, τὸ ὑπόλοιπο
τῆς ζωῆς μου, μεταμορφώνοντάς το σὲ ὕμνο ἀγάπης καὶ ταπεινῆς προσευχῆς. Καὶ
μέχρι τὴν τελευταία μου ἀναπνοὴ κάνε ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως νὰ πλημμυρίζει τὴν
ὕπαρξή μου, ποὺ Σὺ δημιούργησες γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀμήν.
