Τη 13η του μηνός Φεβρουαρίου...

Οι Άγιοι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ(Σ)...

Η Ιστορία...
Μια δυτική παράδοση αφηγείται ότι τον 3ο μ.Χ. αιώνα ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος Κλαύδιος ο Β΄, ο επονομαζόμενος «Γοτθικός», από τους συνεχείς κι ανηλεείς πολέμους του εναντίον των ανυπότακτων φυλών των Γότθων, απαγόρεψε τους γάμους των νεαρών υπηκόων του, ώστε καμία δέσμευση να μην είναι ικανή να κρατήσει τους στρατιώτες του μακριά από το πεδίο της μάχης.
Ένας χριστιανός παπάς στη Ρώμη, ο Βαλεντίνος, αψηφώντας την απαγόρευση του αυτοκράτορα, αλλά και τους διωγμούς που υφίσταντο την εποχή εκείνη οι χριστιανοί, άρχισε να παντρεύει κρυφά τα ερωτευμένα ζευγάρια. Η φήμη του σιγά-σιγά εξαπλωνόταν στην αχανή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κι όλοι οι νέοι έσπευδαν στη Ρώμη και στο «φίλο των ερωτευμένων», όπως τον αποκαλούσαν, για να παντρευτούν. Ώσπου αναπόφευκτα το έμαθε κι ο ίδιος ο Κλαύδιος, που διέταξε να συλληφθεί και να φυλακιστεί ο αντιδραστικός ιερέας. Όταν εκείνος αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει και ν’ απαρνηθεί τις ιδέες και τα πιστεύω του καταδικάστηκε σε θάνατο με λιθοβολισμό κι αποκεφαλισμό. Εκτελέστηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ., την ίδια χρονιά που πέθανε από λοιμό κι ο αυτοκράτορας Κλαύδιος. Ο δεύτερος έμεινε στην ιστορία για τους πολέμους του εναντίον των βόρειων βαρβαρικών λαών και τους διωγμούς των χριστιανών. Ο πρώτος σαν προστάτης του έρωτα και της αγάπης. Μερικές δεκαετίες αργότερα η Καθολική Εκκλησία ανακήρυξε το Βαλεντίνο άγιο και καθιέρωσε τη γιορτή του την ημέρα του θανάτου του, στις 14 Φεβρουαρίου, βρίσκοντας στο πρόσωπό του τον ιδανικό εκφραστή και προστάτη του έρωτα και της αγάπης. Τα λείψανά του φυλάσσονται σήμερα στην Ιταλία και στην Ιρλανδία.

Η Εκκλησία...

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, σε μία προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή των νέων προς την ορθόδοξη πίστη, πρότεινε στους ερωτευμένους να γιορτάζουν την αγάπη τους την προηγούμενη του Αγίου Βαλεντίνου, δηλαδή στις 13 Φεβρουαρίου, που η ορθόδοξη εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Ακύλα & Πρισκίλλης. Το αγαπημένο αυτό ζευγάρι ήταν σκηνοποιοί και ασπάστηκαν το χριστιανισμό, πιθανότατα όταν κατέφυγαν από τη Ρώμη στην Κόρινθο τον Α' αιώνα μ.Χ. για ν’ αποφύγουν τους διωγμούς του αυτοκράτορα Κλαύδιου. Εκεί συνάντησαν πρώτη φορά και φιλοξένησαν τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος μάλιστα τους μνημονεύει σε τρεις επιτολές του και τον ακολούθησαν στην Έφεσο ως συνοδοί. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ακύλας έγινε Επίσκοπος Ηρακλείας και μαρτύρησε για την πίστη του μαζί με τη σύζυγό του, ενώ κατ’ άλλους ερευνητές , κοιμήθηκαν ειρηνικά.

~ Στη μνήμη αυτού του αγαπημένου μέχρι το θάνατο ζευγαριού πρότεινε ο μακαριστός Χριστόδουλος να γιορτάζουν την αγάπη τους οι ερωτευμένοι.

Ενθυμούμαι...

+ Ο ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

(1915-2008)

Σήμερα έχοντας λίγο χρόνο και ξεκούραστο νου και ευρισκόμενοι εις τα μεθέορτα της του Σωτήρος Χριστού Υπαπαντής , ενεθυμήθην ότι αυτές τις ημέρες ο πάλαι ποτέ Μέγιστος Ιεράρχης της Αποστολικής Εκκλησίας των Πατρών , ο πολιός Μητροπολίτης κυρός -πλέον- ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ , ο οποίος μάλιστα την ημέρα της Υπαπαντής είχε επέτειο των γενεθλίων του , ιστάμενος μεγαλοπρεπώς έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης κατα την ώρα των Απολυτικίων,μετά τη Μικρά Είσοδο , φέροντας -όπως πάντα- καλλίτεχνον μίτραν , έψαλλε στεντορεία τη φωνή , το Κοντάκιο της Εορτής "Ο μήτραν Παρθενικήν αγιάσας τω τόκω Σου " και έμεινα για πολλήν ώραν σκεπτικός....

Φωνή γλυκεία και κατάμεστος , παράστημα Άρχοντος Πρωτοψάλτου , Μουσικολογιώτατος , γνώριζε και στήριζε το Τυπικό της Εκκλησίας , διέθετε ύφος ηγέτη , μα πάνω απ' όλα , ήταν ο κανών του Αρχιερέως!

Διέκρινες στο λόγο του , ύψος και βάθος Θεολογίας , είχε Αρχιερατικό και Συνοδικό κύρος , είχε γνώσεις και ικανότητα διοικήσεως , γνώριζε πολύ καλά την έννοια των ψαλλομένων τροπαρίων , ο ίδιος ήταν Υμνογράφος και μελοποιός , ήταν κοντολογίς ένας αρχοντοπαπάς...

Τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος , μετά την Θ. Λειτουργία σε πανηγυρίζοντα Ι.Ναό των Πατρών , έθεσε στους παρισταμένους ιεροψάλτας -εγώ απλούς μάρτυς , το εξής ερώτημα :

-Τί θα πει , "οθνεία αλλοίωσις ευπρεπεστάτη " ; (φράση απο τον ιαμβικό κανόνα της Εορτης του Αγ.Πνεύματος ).

Οι ιεροψάλτες τον άφησαν να απαντήσει . Θέλω να πιστεύω οτι το έκαναν από σεβασμό ή επειδή ήθελαν ν' ακούσουν την απάντηση απ' τον ίδιο , σαν επικύρωση.

- Οθνεία λοιπόν , συνεχισε , εννοείται η ξένη , η άγνωστη , η απρόσιτη ,η αλλότρια...Ξένη ήταν η αλλαγή στην ψυχή αλλά και στη γλώσσα ενός εκάστου των Μαθητών μετά την κάθοδο του Παναγίου Πνεύματος , πλην όμως , ευπρεπέστατος. Κάτι που έπρεπε να γίνει προκειμένου η πίστις εις τον Αληθινό Θεό να επιτευχθεί .

Συνήθιζε να εξηγεί και να αποτυπώνει θεολογικά κάθε τροπάριο που ίσως να ήταν δυσνόητο για κάποιους από εμάς , και αυτή τελικά είναι η παρακαταθήκη που μπορεί ν' αφήσει ενας Ιεράρχης στο ποίμνιό του , αναχωρώντας για την αιώνια ζωή .

Μέχρι να εγκαταλείψει την επίγειο βιοτή του εψαλλε . Η Βυζαντινή Μουσική ήταν το αίμα που κυλούσε στις φλέβες του , όσο και αν κατέπεσε σαν κορμοστασιά , η φωνή του ηχούσε με τον ίδιο τόνο και την ίδια γλυκύτητα...

Είθε η ψυχή του να κατετάγη εν σκηναίς Δικαίων και η ευχή του να μας καθοδηγεί και να μας συνοδεύει εις την οδόν του Κυρίου.

~Θεοτόκης

Οι ιερομόναχοι δεν διορίζονται ως τακτικοί εφημέριοι.



Το Γ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας (1753/2008) έκρινε ότι οι ιερομόναχοι δεν μπορούν να διοριστούν
ως τακτικοί εφημέριοι.

Ακόμη, η απόφαση του ΣτΕ αναφέρει ότι η παύση μοναχού από θέση προσωρινού εφημερίου και η επαναφορά του στη Μονή, όπου ανήκει, απόκειται στην απόλυτη διακριτική εξουσία του Μητροπολίτη, μη υποχρεουμένου να αιτιολογεί την σχετική πράξη.

Επίσης, αναφέρει η δικαστική απόφαση ότι τακτικοί εφημέριοι δεν είναι υπάλληλοι των Ιερών Ναών ή της Μητρόπολης ή της Εκκλησίας της Ελλάδος, ώστε να εφαρμόζονται αναλογικά σε αυτούς οι διατάξεις του Κώδικα περί δημοσίων υπαλλήλων, ενώ στον ίδιο ναό είναι δυνατόν να διορισθούν και πλείονες των δύο τακτικοί εφημέριοι.

Τέλος, αναφέρει το ΣτΕ, ότι η τοποθέτηση προσωρινού εφημέριου δύναται να αρθεί με πράξη του Αρχιερέα για οποιονδήποτε αποχρώντα λόγο, αλλά με προσηκόντως αιτιολογημένη πράξη.

Πηγή : www.romfea.gr
Γράφει ο/η ΑΠΕ 01.02.09

"Ο ΣΜΟΛΕΝΣΚ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΡΩΣΙΑΣ"

ΠΗΓΗ: www.romfea.gr
Γράφει ο/η ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ (ΜΟΣΧΑ) 21:00
27.01.09
Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο η καταμέτρηση της μυστικής ψηφοφορίας της Τοπικής Συνόδου, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρος στην Μόσχα, η οποία εξέλεξε τον 16ο Πατριάρχη
Μόσχας και Πάσης Ρωσίας.

Στην μυστική ψηφοφορία έλαβαν μέρος 702 άτομα, τα οποία κλήθηκαν να ψηφίσουν μυστικά έναν από τους δύο υποψήφιους Μητροπολίτη Κύριλλο και Μητροπολίτη Κλήμη.

Τα αποτελέσματα των εκλογών ανακοίνωσε ο Επικεφαλής της Επιτροπής Καταμέτρησης Αρχιεπίσκοπος Αικατεριναδόρ και Κουμπάν κ. Ισίδωρος, με τον Μητροπολίτη Κύριλλο να παίρνει 508 ψήφους, ενώ ο Μητροπολίτης Καλούγα Κλήμης 169.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΥ

Ο Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ κατά κόσμο (Βλαδίμηρος του Μιχαήλ Γκουντιάεφ), γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1946 στο Λένινγκραντ.

Ο Πατέρας του Μιχαήλ ήταν Ιερέας και εκοιμήθη το 1974, ενώ η μητέρα του Ράϊσα ήταν Δασκάλα γερμανικών σε σχολείο και εκοιμήθη το 1984.

Ο Πρεσβύτερος αδελφός του, Πρωθιερέας Νικόλαος Γκουντιάεφ είναι Καθηγητής στην Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, και προϊστάμενος στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Αγία Πετρούπολη.

Η γονείς του Μητροπολίτη Κύριλλου ήταν πολύ ευσεβής και είχαν αφιερώσει την ζωή τους στην Εκκλησία, γι΄ αυτό ο μικρός τότε Βλαδίμηρος επιθυμούσε να εξυπηρετεί καθημερινά την Εκκλησία.

Αποφοίτησε από το Λύκειο το 1965, και αμέσως μετά εισήλθε στο Θεολογικό Σεμινάριο και στην συνέχεια στη Θεολογική Ακαδημία του Λένινγκραντ.

Ήδη στα κολεγιακά χρόνια ο Βλαντιμίρ συμμετείχε ενεργά, στην κοινωνική ζωή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1968 συμμετείχε στην Τρίτη Πανχριστιανική Ειρηνική Διάσκεψη στην Πράγα, και τον Ιούλιο του ίδιου έτους στην Δ΄ Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στην Ουψάλα.

Στις ετήσιες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ ήταν νέος σύμβουλος, και στις συνεδριάσεις της επιτροπής της νεολαίας ήταν αντιπρόεδρος.

Στις 3 Απριλίου το 1969 εκάρη μοναχός με το όνομα Κύριλλος προς τιμήν του Αγίου Κυρίλλου του Ισαποστόλου, από τον Μητροπολίτη Λένινγκραντ και Νόβγκοροντ Νικόδημο.

Στις 7 Απριλίου έγινε Ιεροδιάκονος, και στις 1 Ιουνίου του ιδίου έτους σε Ιερομόναχος.

Ένα χρόνο μετά τον Ιούνιο του 1970, αποφοίτησε με άριστα από την Θεολογική Ακαδημία του Λένινγκραντ και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διδάκτορα Θεολογίας.

Αφού υποστήριξε την Διδακτορική του Διατριβή έμεινε στην Ακαδημία ως Λέκτορας της Δογματικής Θεολογίας, και βοηθός επιθεωρητής της Θεολογικής Ακαδημίας.

Στις 30 Αυγούστου το 1970 διορίστηκε προσωπικός γραμματέας του Μητροπολίτη Λένινγκραντ και Νόβγκοροντ Νικόδημου.


Αυτός ο συνδυασμός των δραστηριοτήτων του ως Δασκάλου της Ακαδημίας και Γραμματέας του Μητροπολίτη, ο Κύριλλος συνεχίζει να αφιερώνει πολύ χρόνο στις Εξωτερικές Δραστηριότητες του Πατριαρχείου Μόσχας.

Στις 12 Σεπτεμβρίου το 1971 έγινε Αρχιμανδρίτης και διορίστηκε εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών στη Γενεύη και Προϊστάμενος της Σταυροπηγιακής Ενορίας της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην Γενεύη.

Το 1972 ο Αρχιμ. Κύριλλος συνόδευσε τον Πατριάρχη Μόσχας και Πάσης Ρωσίας Ποιμένα, κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στην Μέση Ανατολή, καθώς και στην Βουλγαρία, την Γιουγκοσλαβία, την Ελλάδα και την Ρουμανία.

Στις 26 Δεκεμβρίου το 1974 διορίστηκε Πρύτανης της Θεολογικής Ακαδημίας του Λένινγκραντ και του Σεμιναρίου, και το 1975 διορίστηκε Πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου της Μητροπόλεως του Λένινγκραντ.

Στις 14 Μαρτίου του 1976 στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στην Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκυ χειροτονήθηκε επίσκοπος με τον τίτλο Βίμποργκσκ, (βοηθός επίσκοπος της Επαρχίας Λένινγκραντ).

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1977 προήλθε στον βαθμό του Αρχιεπισκόπου.

Από 12 ως 19 Οκτωβρίου 1977 συνόδευσε τον μακαριστό Αγιώτατο Πατριάρχη Ποιμένα, στην επίσημη επίσκεψη του στον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο Α΄ στην Κωνσταντινούπολη.

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1984 διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Σμολένσκ και Βιάζμα.

Αργότερα με απόφαση της Ιεράς Συνόδου στις 11 Απριλίου του 1989, άλλαξε τον τίτλο του σε Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ.

Στις 14 Νοεμβρίου του ιδίου έτους με απόφαση της Ιεράς Συνόδου διορίστηκε Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, και μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου.
Τέλος στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 σε έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας με αφορμή την κοίμηση του μακαριστού Αγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πάσης Ρωσίας Αλέξιου Β΄, μετά από μυστική ψηφοφορία διορίζετε Τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου της Ρωσίας.

Ένας χρόνος πέρασε χωρίς τον Μεγάλο Πρωθιεράρχη...

Μ Η Ν Υ Μ Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΔΙΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ο μακαριστός και αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος υπήρξε φωτεινόν παράδειγμα κληρικού αναλώσαντος εαυτόν υπέρ της Εκκλησίας τού Χριστού. Ηγάπησε τον λαόν του Θεού και ηγαπήθη υπ᾿ αυτού όσον ολίγοι. Και επειδή είχε ψυχήν όντως ωραίαν ηγαπήθη υπό του Κυρίου! Ως λέγει ο Σολομών εν τη Σοφία αυτού, «τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρούς. Αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού». Η όλη διαδρομή αυτού ως Πρεσβυτέρου, Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αρχιεπισκόπου Αθηνών υπήρξε τρανή απόδειξις ότι εις ολίγα έτη επιγείου ζωής, «επλήρωσε χρόνους μακρούς». Επέτυχε δηλαδή όσα άλλοι δεν επέτυχον ζήσαντες έως βαθέος γήρατος. Μικρά η διάρκεια ζωής αλλά μέγα το έργον αυτού. Η δε πίστις του αειμνήστου εν Χριστώ αδελφού και συλλειτουργού εφάνη αριδηλότατα κατά τους μήνας της ασθενείας αυτού. Διά της υπομονής αυτού έδωσεν ελπίδα εις πλείστους όσους κατακειμένους επί κλίνης οδύνης.

Κατά την κοίμησιν αυτού ο πιστός λαός επένθησεν, εδάκρυσεν, εστέναξεν, ησθάνθη ότι απώλεσέ τι το πολύτιμον, απώλεσε τον πατέρα αυτού. Διό και επί έν έτος από της αυτού κοιμήσεως ο τάφος του γέμει ανθέων. Απόδειξις, ότι η μνήμη αυτού μένει αγήρως.
Και ημείς από του Φαναρίου καταθέτομεν έν άνθος επί του τύμβου αυτού, δεόμενοι άμα προς Κύριον, τον ζωής και θανάτου κυριεύοντα, όπως αναπαύση την ψυχήν αυτού ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται.
Η μνήμη αυτού έσται αιωνία και παρά Θεώ και παρ᾿ ανθρώποις.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμῃ τοῦ Ὁσίου
Πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου ,
τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Ἐρήμου.

Ο Μέγας Αντώνιος, ο αρχηγός του Μοναχικού βίου και Καθηγητής της Ερήμου , γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 251 μ.Χ. (ή το 264).




Σαν παιδί ο Αντώνιος παρουσίασε πλούσια εσωτερικά χαρίσματα. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς και πλούσιοι χριστιανοί. Δυστυχώς, όταν ο Αντώνιος ήταν 20 περίπου ετών, οι γονείς του πέθαναν, αφήνοντας ορφανούς αυτόν και την μικρότερη αδερφή του. Ο Άγιος Αντώνιος ανέλαβε έτσι την επιμέλεια της αδερφής του χωρίς όμως ( παρά την μεγάλη λύπη του ) να σταματήσει στιγμή να ασχολείται με την Αγία Γραφή και τον Θεό.

Έτσι όταν άκουσε την ευαγγελική φωνή «Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι», την έκανε αμέσως πράξη. Μοίρασε όλα του τα υπάρχοντα και την γονική του περιουσία στους φτωχούς, εγκατέλειψε την τύρβη του κόσμου και αναχώρησε στην έρημο έχοντας αφήσει την αδερφή του στις φροντίδες ενός παρθεναγωγείου με ενάρετες γυναίκες.




Επί είκοσι χρόνια αντιμετώπισε απίστευτους πειρασμούς. Νύχτα και ημέρα έκανε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, έφτασε στον βαθμό της απάθειας, υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης φύσης.




Οι ενάρετες πράξεις του έγιναν γνωστές και έφεραν πλήθος μιμητών, ώστε η έρημος μεταμορφώθηκε σε πόλη. Σε αυτήν την «πόλη» ο Μέγας Αντώνιος ήταν ο νομοθέτης και ιδρυτής του μοναχικού βίου. Στην έρημο γνώρισαν τον Άγιο Αντώνιο, ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος. Ο Μέγας Αθανάσιος, μάλιστα, έγραψε τον βίο του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου.




Αλλά και οι πιστοί που δεν ήταν στην έρημο απόλαυσαν τους καρπούς της αρετής του Μεγάλου Αντωνίου. Όταν ο Μαξιμίνος το 312 έκανε διωγμό κατά των Χριστιανών και θανάτωσε πολλούς, ο Μέγας Αντώνιος πήγε και βοήθησε και παρηγόρησε τους πιστούς.




Όταν η Εκκλησία ταρασσόταν από τους Αρειανούς, ο Μέγας Αντώνιος κατέβηκε με ζήλο στην Αλεξάνδρεια το 335 μ.Χ. και αγωνίστηκε για την Ορθοδοξία. Κατάφερε μάλιστα με την χάρη που είχαν οι λόγοι του να επαναφέρει πολλούς απίστους στην Ορθοδοξία. Ζώντας έτσι, έγινε πρότυπο αρετής και κανόνας των μοναζόντων. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 17 Ιανουαρίου 356 μ.Χ. σε ηλικία 105 ετών.


Η Εκκλησία μας , τιμά την ιερά μνημη του Οσίου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου , του Καθηγητού της Ερήμου , στις 17 Ιανουαρίου.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου

Τὸν ζηλωτὴν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καὶ τὴν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου. Διὸ πρεσβεῦε Χριστῷ τῷ Θεώ, σωθῆναι τάς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου

Τοὺς βιοτικούς, θορύβους ἀπωσάμενος, ἠσυχαστικὼς τὸν βίον ἐξετέλεσας, τὸν Βαπτιστὴν μιμούμενος, κατὰ πάντα τρόπον ὀσιώτατε. Σὺν αὐτῷ οὖν σὲ γεραίρομεν, Ἀντώνιε Πάτερ , τῶν Πατέρων κρηπίς.

~

~

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς , ἐλεησον ἡμᾶς . Ἀμήν.