Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

    Λόγος εις την Α' Κυριακή των Νηστειών του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας .

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι' αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.
Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β' Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι' ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β' Πετ. 2, 1-2).
Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).
Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών. Υπήρχαν επίσης και πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα, σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «λειστρική», χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε.
Η τελευταία στη σειρά των αιρέσεων, η αίρεση της εικονομαχίας, ήταν αυτή που επέφερε τα περισσότερα βάσανα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 717. Ανέβηκε στο θρόνο με τη βοήθεια του στρατού όπου υπήρχαν πολλοί αντίπαλοι της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων. Επειδή ήθελε να ευαρεστήσει το στρατό άρχισε σκληρό διωγμό κατά των εικονοφίλων.
Ο διωγμός αυτός συνεχίστηκε και στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, ο οποίος διαδέχτηκε στο θρόνο τον Λέοντα. Η κόπρος σημαίνει τα κόπρανα. Ονομάστηκε Κοπρώνυμος διότι κατά την βάπτισή του μόλυνε την κολυμβήθρα. Οι δύο αυτοί αυτοκράτορες για πολλά χρόνια είχαν την εξουσία στα χέρια τους και προκάλεσαν πολλά δεινά στην Εκκλησία. Μετά από αυτούς υπήρχαν και άλλοι αυτοκράτορες εικονομάχοι, οι οποίοι συνέχισαν το έργο των προκατόχων τους και βασάνισαν την Εκκλησία επί ολόκληρα χρόνια.
Δεν μπορούμε να περιγράψουμε τα βάσανα που υπέφερε η Εκκλησία στα χρόνια της εικονομαχίας και ιδιαίτερα οι μοναχοί οι οποίοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα των ιερών εικόνων. Οι αυτοκράτορες εικονομάχοι έκλεισαν πολλά μοναστήρια, πολλές εκκλησίες όπου υπήρχαν εικόνες τις έκαναν αποθήκες. Τους μοναχούς τους βασάνιζαν άγρια: τους έβγαζαν μάτια, τους έκοβαν μύτες, έσπαζαν εικόνες πάνω στο κεφάλι τους. Τους αγιογράφους με τα πυρακτωμένα σίδερα τους έκαιγαν τα δάκτυλα.
Μόνο, τότε, όταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε η αυτοκράτειρα Ειρήνη, σταμάτησε ο διωγμός αλλά όχι οριστικά. Το 787 η Ειρήνη συγκάλεσε την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διατύπωσε την ορθόδοξη διδασκαλία περί της τιμητικής προσκύνησης των ιερών εικόνων. Αλλά και μετά τη σύνοδο υπήρχαν αυτοκράτορες εικονομάχοι, όπως, για παράδειγμα, ο Μιχαήλ και άλλοι. Η αίρεση αυτή συντρίφτηκε οριστικά μόνο επί της θεοσεβέστατης Αυγούστας Θεοδώρας, όταν το 842 συγκλήθηκε η τοπική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη η οποία επικύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία. Η σύνοδος αυτή αναθεμάτισε όλους αυτούς που τολμούν να λένε ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων είναι ειδωλολατρία και οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι ειδωλολάτρες.
Και εδώ οι αιρετικοί μας λένε ακριβώς αυτό το πράγμα. Τολμούν να αποκαλούν τις εικόνες μας είδωλα και εμάς ειδωλολάτρες. Και μέχρι που φτάνει το θράσος τους; Θα σας πω ένα περιστατικό που έγινε πρόσφατα σε μία πόλη της Σιβηρίας. Την ώρα της λειτουργίας δύο βαπτιστές μπήκαν μέσα στην εκκλησία και άρχισαν εκεί να φωνάζουν ότι οι ορθόδοξοι είναι ειδωλολάτρες και οι εικόνες τους είδωλα. Τι ανοησία!
Πως τολμούν αυτοί να ανοίγουν το ακάθαρτο στόμα τους και να λένε αυτά τα λόγια που στάζουν δηλητήριο, αποκαλώντας μας ειδωλολάτρες και τις εικόνες μας είδωλα; Αυτό δείχνει πως δεν έχουν κατανοήσει σωστά την δεύτερη εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «ου ποιήσεις σ' εαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής. Ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς» (Εξ. 20,4).
Τι σημαίνει αυτή η εντολή; Νομίζω ότι το νόημά της είναι ξεκάθαρο. Η εντολή αυτή απαγορεύει αντί να προσκυνάμε τον Ένα, Μοναδικό και Αληθινό Θεό να κατασκευάζουμε είδωλα και να τα προσκυνάμε. Όπως το έκαναν οι αρχαίοι λαοί: οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και άλλοι...
Αυτή είναι η ειδωλολατρία. Η δική μας όμως η προσκύνηση των ιερών εικόνων μοιάζει σε τίποτα με την ειδωλολατρία; Ασφαλώς όχι. Τα είδωλα απεικόνιζαν κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, που είναι καρπός φαντασίας. Οι δικές μας εικόνες εικονίζουν την πραγματικότητα. Πραγματικά, δεν ζούσε μεταξύ μας ο Κύριος Ιησούς Χριστός, τον Οποίον δοξάζουμε και τις εικόνες του Οποίου προσκυνάμε; Δεν ζούσε μεταξύ μας η Παναγία, την οποία ζωγράφισε ο Άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς; Την εικόνα του αυτή την ευλόγισε η ίδια η Θεοτόκος, λέγοντας ότι η χάρη της θα είναι πάντα μ' αυτή την εικόνα. Ξέρετε πόσα θαύματα γίνονται από τις εικόνες της Παναγίας.
Και οι άλλες εικόνες, δεν εικονίζονται σ' αυτές πραγματικά πρόσωπα των αγίων του Θεού που ζούσαν εδώ πάνω στη γή; Οι εικόνες τους αυτές είναι τα πορτραίτα τους και με κανένα τρόπο δεν είναι είδωλα. Μόνο ασεβές και ακάθαρτο στόμα τολμά να λέει ότι οι εικόνες μας είναι είδωλα και εμείς είμαστε ειδωλολάτρες. Να σιωπήσουν οι ασεβείς διότι η Οικουμενική Σύνοδος απήγγειλε το ανάθεμα εναντίον τους.
Να το ξέρετε, να το θυμάστε και να μην συναναστρέφεστε με τους αιρετικούς. Να μην απομακρύνεστε από την Εκκλησία, μη σχίζετε το χιτώνα του Χριστού. Να θυμάστε ότι ο Χριστός στην αρχιερατική του προσευχή παρακαλούσε τον Πατέρα Του, λέγοντας: «ίνα πάντες έν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύσει ότι συ με απέστειλας» (Ιω. 17, 21). Ο Κύριος θέλει ενότητα της Εκκλησίας. Οι σχισματικοί, οι οποίοι βρίσκουν σφάλματα στη διδασκαλία της Εκκλησίας, απομακρύνονται απ' αυτήν και πιστεύουν ότι θα βρούν τη σωτηρία στις αιρετικές τους οργανώσεις.
Ξέρετε όμως τι έλεγαν οι μεγάλοι άγιοι για τους ανθρώπους που σχίζουν το χίτώνα του Χριστού; Ο Άγιος Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, είπε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνονται από την Εκκλησία και δεν έχουν κοινωνία μαζί της και μάρτυρες να είναι, ακόμα και με το αίμα τους, δεν καθαρίζουν την αμαρτία τους διότι η βαριά αυτή αμαρτία της διαίρεσης της Εκκλησίας δεν καθαρίζεται ούτε με το αίμα. Και ο άγιος ιερομάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος είπε ότι αυτός που προκαλεί σχίσμα στην Εκκλησία δε θα κληρονομήσει την βασιλεία του Θεού.
Όλοι οι αιρετικοί, όμως, είναι κήρυκες του σχίσματος. Ενώ ο απόστολος λέει: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ήν υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ' αυτών» (Ρωμ. 16, 17). Και στην άλλη επιστολή του λέει το εξής: «εί τις υμάς ευαγγελίζεται παρ' ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1, 9). Και όλοι οι αιρετικοί ευαγγελίζουν όχι αυτό που ευαγγελίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία μας γέννησε πνευματικά.
Θυμηθείτε και τον λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Οποίος είπε στους αποστόλους και μέσω αυτών σε μας τους διαδόχους τους: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λκ. 10, 16).Τρομερά είναι αυτά τα λόγια του Κυρίου. Να τα θυμάστε πάντοτε. Να μην ξεχνάτε και αυτήν την ημέρα, την ημέρα του θριάμβου της ορθοδόξου πίστεως. Η πίστη αυτή διατυπώθηκε οριστικά στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο η οποία στερέωσε την Ορθοδοξία και καταπάτησε όλες τις αιρέσεις και τα σχίσματα.
Πάνω από χίλια χρόνια πέρασαν από τότε που έγινε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος και δεν έχουν ξαναγίνει Οικουμενικές Σύνοδοι.* Γιατί; Οι λόγοι είναι πολιτικοί. Δεν υπήρχε δυνατότητα να συγκληθούν. Αλλά να μην λυπόμαστε που δεν έγιναν άλλες και δεν γίνονται σήμερα οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Αυτές οι επτά που έχουμε, τακτοποίησαν όλα τα ζητήματα και έλυσαν όλα τα προβλήματα που είχε η Εκκλησία με τις αιρέσεις και στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη.
Θα πείτε πως σήμερα έχουμε πολλές καινούριες αιρέσεις και σχίσματα. Ναι, έχετε δίκαιο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτε καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν πει οι παλαιοί αιρετικοί. Και όλες αυτές οι αιρέσεις αναθεματίστηκαν από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Γι' αυτό μας αρκούν οι αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και ιδιαίτερα της Εβδόμης. Γι' αυτό και χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε σήμερα το θρίαμβο της Ορθοδοξίας τη οποία εξέφρασε και στερέωσε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος.
Ακριβώς γι' αυτό το λόγο ορίστηκε αυτή την ημέρα να ψάλλεται δοξολογία ως ευχαριστία στο Θεό για την στερέωση της Ορθοδοξίας. Και αυτή την δοξολογία θα ψάλλουμε τώρα.

 Πηγή :   www.impantokratoros.gr    

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε !

Και πάλιν και πολλάκις Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Όπως γνωρίζετε χριστιανοί μου, όπως το βλέπετε και όπως το βιώνετε, τη Μεγάλη Σαρακοστή και κάθε Παρασκευή, ψάλλονται στην Εκκλησία μας οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Είναι μια από τις ωραιότερες ακολουθίες και συγχρόνως μια από τις καλύτερες προσευχές.
Οι Χαιρετισμοί συνδέονται πάντοτε και με το Μικρό Απόδειπνο.
Τη Μεγάλη Σαρακοστή που διαβάζουμε το Μεγάλο Απόδειπνο, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, δεν λέγονται οι Χαιρετισμοί. Ψάλλονται όμως κάθε Παρασκευή και διαβάζονται Σαββάτο και Κυριακή, μαζί με το Μικρό Απόδειπνο. Επίσης οι Χαιρετισμοί δεν λέγονται την Μεγάλη Εβδομάδα, όπως και ολόκληρη την Πασχαλινή Διακαινήσιμη εβδομάδα. Όλο το χρόνο συνοδεύονται κάθε μέρα με το Μικρό Απόδειπνο υποχρεωτικά. Όποιος διαβάζει τους Χαιρετισμούς κάθε μέρα, και βράδυ, ακόμα και μεσημέρι, και πρωί, έχει μεγάλη τη βοήθεια της Παναγίας μας.
Εκεί που τιμάται όλως ιδιαιτέρως η Παναγία, είναι το Άγιον Όρος, όπου θεωρείται και το δικό Της περιβόλι. Για τους Αγιορείτες μοναχούς η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μοναδική προστασία. Μακάρι να αποκτήσουμε και μεις αυτή την συναίσθηση. Την βιωματική συναίσθηση δηλαδή ότι είναι και για μας η μοναδική προστασία, μεσίτρια και πρεσβευτής.

Η όλη ακολουθία των Χαιρετισμών με τα εικοσιτέσσερα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου, αυτή η ακολουθία, μας περιγράφει κατά πρώτον τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, την επίσκεψη της Παναγίας στην Ελισάβετ, η οποία όπως είναι γνωστό, θα γεννούσε σε λίγες εβδομάδες τον Τίμιο Πρόδρομο.

Επίσης οι Χαιρετισμοί αναφέρουν το σκίρτημα του εμβρύου, μέσα στα σπλάχνα της Ελισάβετ, και την ομολογία της με χαιρετισμούς. 

  

Εν συνεχεία αναφέρονται στις υποψίες του μνήστορος Ιωσήφ, που δεν μπόρεσε να καταλάβει το μέγα μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Θεού Λόγου, στη μήτρα της Παρθένου Μαριάμ, αλλά και την μετέπειτα απόλυτη πίστη του στην αλήθεια που του απεκάλυψε ο άγγελος Κυρίου. Οι Χαιρετισμοί ακόμα μας περιγράφουν εν συντομία, περιληπτικά πολύ, τη Γέννηση του Σωτήρος Χριστού, την προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Την Υπαπαντή του Κυρίου, από τον Συμεών τον Θεοδόχον. Τη φυγή Του στην Αίγυπτο και άλλα πολλά.
Πολλούς Χαιρετισμούς λέγουν προς την Παναγία, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο μνήστωρ Ιωσήφ, οι ποιμένες, οι μάγοι, οι ουράνιες αγγελικές δυνάμεις, και όσοι πιστεύουν από τους χριστιανούς στην Θεανθρωπότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διά μέσου της Παρθένου Μαρίας εκ Πνεύματος Αγίου.

Η δική μας απάντησις σε όλους αυτούς τους Χαιρετισμούς είναι το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Τι σημαίνει όμως αυτό το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε»; Νυμφίος της Εκκλησίας, εδώ στους Χαιρετισμούς, ονομάζεται και ο Θεός Πατέρας. Νύμφη Του, είναι η Παρθένος Μαριάμ, αφού αυτή είναι που γέννησε τον Υιόν και Λόγον του Θεού, τον ομοούσιον με τον Πατέρα, ως Θεάνθρωπον στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, τον Νυμφίο της Εκκλησίας.
Μα η Παναγία είναι και «Νύμφη Ανύμφευτε». Και είναι Ανύμφευτη επειδή γέννησε χωρίς άνδρα και εκ Πνεύματος Αγίου τον Χριστόν. Το πώς ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, εισήλθε στη μήτρα της Παρθένου, αυτό παραμένει μυστήριο αξεπέραστο για τα δικά μας πεπερασμένα και φτωχά μυαλά.
Ακατάληπτος ο τρόπος της συλλήψεως, ακόμα και για τους αγγέλους και αρχαγγέλους και τις λοιπές ουράνιες δυνάμεις. Μόνον ο ίδιος ο Θεός γνωρίζει τον τρόπον που χρησιμοποίησε για να γίνει αυτή η σύλληψις, και να γίνει άνθρωπος, τέλειος άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι και τέλειος Θεός, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, ο Σωτήρας του κόσμου.

Γι’ αυτό αδελφοί μου, όποιος από τους χριστιανούς λέγει τακτικά με σταυρωτό κομποσκοίνι, «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με», «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», αυτός ο χριστιανός βρίσκει πολλή την Χάριν, και πολύ πνευματικό πλούτο απολαμβάνει, και ασφαλώς εισακούονται όλα τα αιτήματά του.

Στην παράδοση της Εκκλησίας μας, μάς αναφέρεται και το εξής θαυμαστό γεγονός για την δύναμη που έχουν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Θα πούμε αυτό το γεγονός, αυτήν την ιστορία.
Στα παλιά χρόνια, δηλαδή πριν από το 1800, κάποιος εκεί τότε, - υπήρχαν πολλοί λησταί, όπως είναι γνωστό, που στήνανε καρτέρι στα σταυροδρόμια, και λήστευαν τους περαστικούς,- κάποιος λοιπόν απ’ αυτούς τους αρχιληστάς είχε βάλει μερικούς συντρόφους, να στήνουν το καρτέρι τους σε ένα σταυροδρόμι που ήτο αναγκαστικό πέρασμα για τους περαστικούς πεζοπόρους, από τη μια πόλη στην άλλη. Και όποιος περνούσε, είτε ήταν μόνος του, είτε ήταν δύο είτε τρείς, τους λήστευαν.
Και μετά τους άφηναν να φεύγουν, δεν τους έκαναν κακό. Δεν τους τραυμάτιζαν, δεν τους κακοποιούσαν.
Κάποτε πέρασε απ’ αυτό το σταυροδρόμι και ένας άγιος μοναχός. Εκείνος, - τον σταμάτησαν βέβαια και τον λήστεψαν, τι να πάρουν από έναν μοναχό, τέλος πάντων, ό,τι είχε – δεν έφυγε. Παρακάλεσε τους ληστάς να τον οδηγήσουν στο λημέρι του αρχηγού τους, - λέει «τι τον θέλεις;»
-Α, λέει, θα σας πώ κάτι πολύ σπουδαίο. Σε λίγο θα περάσει ένας πολύ μεγάλος και πλούσιος έμπορος φορτωμένος διαμάντια, αλλά, θέλω να του πώ, πώς θα είναι ντυμένος, για να τον καταλάβετε, γιατί θάχει μαζί του πολλά τα κουρέλια.
Έτσι και έγινε, όχι για να μην του χαλάσουν το χατίρι, αλλά για τις απολαβές που θα είχε.
Τον πήγαν λοιπόν.. μόλις συναντήθηκε ο μοναχός με τον αρχιληστή, του λέγει ότι θα καλέσεις όλους τους ανθρώπους εδώ, για να τους πω αυτό το μεγάλο νέο, διότι είναι πολύ σπουδαίο.
Πράγματι λοιπόν, εκείνος τους μάζεψε.
Α, λέει, κάποιος λείπει. Να μου τον φέρετε κι αυτόν εδώ.
Λέει, τι τον θέλεις, αυτός μαγειρεύει τώρα για το μεσημέρι.
Όχι, να τον φέρετε.
Πάνε λοιπόν, εκείνος δεν ήθελε να ’ρθεί, και τον άρπαξαν με το ζόρι, και τον έφεραν μπροστά στο μοναχό.
Μόλις ο μάγειρας αντίκρισε τον μοναχό, δεν ήθελε να τον βλέπει.
Αλλά ούτε και ο μοναχός γύρισε να τον δει.
Αντιθέτως ο μάγειρας άρχισε να τρέμει, να τρέμει πολύ.
Τον ρωτάει λοιπόν ο μοναχός.
- Γιατί τρέμεις μάγειρα;
- Ε, - αναγκάστηκε εκείνος να ομολογήσει, - ότι ήταν διάβολος που είχε μετασχηματιστεί σε άνθρωπο, για να παρακολουθεί από κοντά αυτόν τον αρχιληστή.
Ο αρχιληστής όμως αυτός, είχε μια πολύ καλή συνήθεια.Προσευχόταν στην Παναγία καθημερινά. Και πώς προσευχόταν; - λέει.
Διάβαζε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς. Πρωί και μεσημέρι και βράδυ. Την καλή αυτή συνήθεια την πήρε απ’ τη μάνα του. Την πήρε απ’ το σπίτι του, που του είχε μάθει τους Χαιρετισμούς από μικρό παιδί, και έτσι τους ήξερε από στήθους. Δηλαδή από μνήμης, και τους έλεγε χωρίς να τους διαβάζει. 
Βέβαια, αργότερα πήρε τον κακό το δρόμο κι έγινε ληστής, παρά ταύτα όμως, τους Χαιρετισμούς δεν τους είχε αφήσει ούτε μια μέρα. Έτσι η Παναγία βρισκόταν κοντά του και τον φύλαγε.
Και τον φύλαγε επειδή περίμενε μια ευκαιρία η Παναγία για να τον σώσει, να τον φέρει σε μετάνοια, ν’ αλλάξει ζωή, να σωθεί.
Ο μάγειρας διάβολος, είχε σταλεί πάλι απ’ τον αρχισατανά για να τον σκοτώσει και να πάρει την ψυχή του στην Κόλαση. Δεν μπορούσε όμως γιατί τον εμπόδιζαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Περίμενε λοιπόν μια ευκαιρία. Ποια; Το πότε θα ξεχνούσε έστω και μία φορά, έστω και μια μέρα, να απαγγείλει ο αρχιληστής τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Τότε θα ήταν αφύλακτος από την προστασία Της, θα προκαλούσε για τη μοιρασιά, ανάμεσα στους ληστάς και τους συντρόφους του κάποια φασαρία, εκείνοι με την προτροπή βέβαια του διαβόλου μάγειρα, θα τον σκότωναν και έτσι θάπαιρνε την ψυχή του στην Κόλαση.
Μα η Παναγία τον προστάτευε και τον προστάτευε χάριν των Χαιρετισμών. Μπορεί να ήτο ληστής, αλλά δεν ήταν φονιάς. Παρά ταύτα όμως τους Χαιρετισμούς δεν τους άφησε. Μπορεί η ζωή του να ήτο άσχημη, να ήτο κακή, να ήτο αντιευαγγελική αλλά ο Θεός όμως που δεν θέλει το θάνατο του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι και ζείν αυτόν, και ακούγοντας και τις μεσιτίες και τις παρακλήσεις της Παναγίας Μητρός Του, του έδωσε την ευκαιρία για να σωθεί. Μόλις λοιπόν ο αρχιληστής άκουσε αυτή την ομολογία από τον μάγειρο διάβολο, αμέσως φωτίσθηκε. Κατάλαβε τα τραγικά του λάθη. Τις αμαρτίες του, και κείνη τη στιγμή μετανόησε, και σώθηκε.
Η μετάνοιά του συγκλόνισε και τους άλλους ληστάς, τους συντρόφους του, και με τις οδηγίες του αγίου εκείνου μοναχού όλοι τους οδηγήθηκαν στο μεγάλο μυστήριο της ευσπλαχνίας του Θεού, δηλαδή στην Ιερά Εξομολόγηση. Και με την έμπρακτη αποκατάσταση όλων των κλοπιμαίων, όλοι οι λησταί μαζί με τον αρχιληστή εσώθησαν.
Τους έσωσαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας.

Οι Χαιρετισμοί λοιπόν χριστιανοί μου, έχουν τεράστια σωτηριώδη σημασία, όταν τους διαβάζουμε ή τους απαγγέλουμε κάθε βράδυ με πίστη και ευλάβεια. Μας χαρίζουν την πλέον αποτελεσματική βοήθεια στην προσπάθειά μας και στον αγώνα που κάνουμε κάθε μέρα, για να νικήσουμε τα πάθη μας. Για να νικήσουμε το κακό, την αμαρτία και τον διάβολο.   
Άλλωστε Εκείνη μας προτρέπει και μας λέγει «φωνάξτε με», ή «φωνάζετέ με», «φωνάζετε το όνομά μου, και γω θα σας βοηθώ πάντοτε». 

Παναγία η Κοσμοσώτειρα

Να με καλείτε ή με το «Υπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι», ή με το «Υπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ μας», ή «σώσον με», ή «σώσον ημάς». Άλλωστε είναι και λειτουργικός ύμνος. Κάθε φορά που αναφέρουμε το όνομα της Παναγίας μας στη Θεία Λειτουργία, στον όρθρο ή τον εσπερινό, οι ιεροψάλτες μας να απαντούν «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς».
«Και γω θα έλθω», μας υπόσχεται η Παναγία, «θα σας βοηθήσω, και θα σας βοηθήσω σε όλες σας τις ανάγκες, σε όλους τους πειρασμούς της ζωής σας, στα βάσανα, στις θλίψεις και στις στεναχώριες. Θα είμαι πάντοτε κοντά σας. Μεσίτρια ακόμα και όταν θα βγαίνει η ψυχή σας, για να σας φυλάξω από τα εναέρια δαιμόνια. Αλλά και στη Δευτέρα Παρουσία του Υιού μου και Κριτού των πάντων και κει θα είμαι κοντά σας.»
Άλλωστε αυτό θα το δούμε σε λίγο, όταν θα απαγγείλουμε την προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο που αρχίζει με το «Άσπιλε, αμόλυντε».


Χριστιανοί μου, ας αγαπήσουμε αυτή την προσευχή των Χαιρετισμών,
και την επίκληση του ονόματός Της,
και τότε εκείνη θα ανοίξει την πόρτα του Παραδείσου και θα μας σώσει.

Το εύχομαι εις όλους σας,
και σεις να το εύχεστε σε μένα,

Αμήν.
-------------------------------------------------------
Δ' Χαιρετισμοί, 2005
KHΡΥΓΜΑΤΑ π Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή : http://logosparakliseos.blogspot.com/

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ιωάννη 44-52

Την άχραντoν εικόνα σου προσκυνούμε Αγαθέ … 

 του π. Νικ. Φαναριώτη - Εφημ. Ι.Ν. Οσ. Λουκά Πατρών  για την   13-3-11

Δύο είναι οι θανάσιμοι εχθροί της εκκλησίας του Χριστού δηλ. της ορθοδοξίας: Η ειδωλολατρία (Υλισμός) και ο ιδεαλισμός που είναι φανερός η κρυμμένος Σατανισμός . .Και οι δυο συγκρούστηκαν με την ορθοδοξία και νικήθηκαν κατά κράτος, ο ένας ο Υλισμός το 313 με το διάταγμα των Μεδιολάνων (Μέγας Κωνσταντίνος), και ο άλλος ο Ιδεαλισμός το 842 με την αναστήλωσιν των Αγίων Εικόνων. (Εικονομαχία, επί Θεοδώρας Αυτοκράτειρας και Μεθοδίου του Πατριάρχου).



Η εικονομαχία άρχισε το 726 -730 Μ.Χ.

Λέων ο Ίσαυρος λησμόνησε ότι οι εικόνες ήταν τα βιβλία των αγραμμάτων, ότι ο άνθρωπος θα έχει πάντοτε ανάγκην των υλικών συμβόλων, και η κατάχρησις δεν αίρει την νουνεχή χρήσιν: πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι.



Τελευταίος εικονομάχος ήταν ο αυτοκράτωρ Θεόφιλος, μετά από 115 χρόνια, και πέθανε το 843 Μ.Χ. και τότε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, ο αδελφός της Βάρδας, ο ανδράδελφος της Μανουήλ και ο αρχικαγκελάριος Θεόκτιστος (επί πατριάρχου Μεθοδίου) κήρυξε υποχρεωτική την απόφασιν της Ζ οικουμενικής Συνόδου, την Α΄ Κυριακή των Νηστειών = Κυριακή της Ορθοδοξίας. (Με λιτάνευσιν των αγίων εικόνων).

Καλοί και ευλογημένοι οι πανηγυρισμοί, αλλά αν μείνουμε μόνο σε αυτούς είναι σαν να λέμε περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις . Και τούτο γιατί στην εποχή μας ζούμε ημέρες Εικονομαχίας και μάλιστα της πιο φοβερής και σκληρής που γνώρισε μέχρι σήμερα η ιστορία και το βάρος της ευθύνης πέφτει σε μας ,στην Ελληνική Ορθοδοξία . Μέχρι την εποχή της παγκοσμιοποίησης οι Εικονομάχοι (Δηλ. ο διάβολος και τα ειδικευμένα συνεργεία του…) πολεμούσαν τις άγιες εικόνες που όμως από την μια μεριά ,επειδή ήταν έργα κτιστής ενέργειας , και από την άλλη κρυβόντουσαν εύκολα (100 η 70 χρόνια ) δεν μπορούσαν να τις εντοπίσουν.



Τώρα όμως κατάλαβαν κάτι που δυστυχώς δεν το καταλαβαίνουμε οι ορθόδοξοι : ότι αν δεν πολεμήσουν τις αχειροποίητες εικόνες από τις οποίες πηγάζουν όλες οι άλλες, που είναι 3, ο ΧΡΙΣΤΟΣ, η ΠΑΝΑΓΙΑ και ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, δεν γίνεται τίποτα ,και αυτό κάνουν τον τελευταίο καιρό: ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ



Ο Χριστός είναι ή εικών του Θεού του αοράτου, όπως το βεβαιώνει ο Παύλος στην Κολοσ. Α13 και εξής. Είναι Η πρώτη αχειροποίητη εικόνα δηλ. ο ίδιος ο Χριστός. Είναι η εικόνα του Πατρός όπως ο ίδιος είπε στον Φίλιππο ,όταν του ζήτησε να τους δείξει τον πατέρα: τόσον χρόνο είμαι μαζί σας και δεν με γνώρισες ακόμη ποιος είμαι κατά την θείαν φύσιν μου; Εκείνος που έχει ιδεί εμένα , είδε και τον πατέρα .Και πως συ μου λες δείξε μας τον Πατέρα ;Λέγει αυτώ Φίλιππος .Κύριε, δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν. Λέγει αυτώ ο Ιησούς τοσούτον χρόνον μεθ ΄υμών ειμί, και ουκ έγνωκας με Φίλιππε; Ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα και πως συ λέγεις, δείξον ημίν τον Πατέρα; Ιω.ιδ9.



Η εικονομαχία μαίνεται σήμερα στη χώρα μας



1ον. Μαίνεται κατά του Χριστού σαν ζωντανής εικόνος του Θεού και Πατρός και ζητάει με λύσσα την αποκαθήλωση από την θείαν φύσιν Του με κάθε τρόπο (με Ιεχωβάδες, χιλιαστές, με τον <<τελευταίο πειρασμό>>,με τους δήθεν απογόνους της Μαγδαληνής, με αποκαθήλωση των εικόνων Του από τους δημόσιους χώρους: (Δικαστήρια, σχολεία ,πανεπιστήμια ,την Βουλή των Ελλήνων ,και…και.) για να χαθεί έτσι η εικόνα του Θεού του αοράτου από τον πλανήτη Γη.



2ον. Μαίνεται κατά της Παναγίας που είναι εικόνα της εκκλησίας Αποκ.ΙΒ,13,14,15: και ότε είδεν ο δράκων ότι εβλήθη εις την γήν, εδίωξε την γυναίκα (Παναγία) ήτις έτεκε τον άρρενα.14.και εδόθησαν τη γυναικί (εκκλησία) δύο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, ίνα πέτηται εις την έρημον (Μοναστήρι-ενορία) εις τον τόπον αυτής, όπως τρέφηται εκεί καιρόν και καιρούς και ήμισυ καιρού, από .προσώπου του όφεως .15.και έβαλεν ο όφις εκ του στόματος αυτού οπίσω της γυναικός, ύδωρ ως ποταμόν ίνα ποταμοφόρητον ποιήσει. (προπαγάνδες, φυλλάδια, προβοκάτσιες, πορνό, τύπος, τηλεοράσεις, ναρκωτικά…) είναι το ποτάμι που θέλει να πνίξει την εκκλησία.



3ον. Μαίνεται κατά του Ανθρώπου. Ο άνθρωπος, είναι εικόνα της Αγίας Τριάδος .Έτσι επλάσθη. Γένεσις α 26. ((Και είπεν ο Θεός ποιήσωμεν άνθρωπον κατ΄ εικόνα ημετέραν καί καθ΄ομοιωσιν)). Σαν πρόσωπο (όχι σαν βιολογικό ον) σαν προσωπική εικόνα τού Τριαδικού Θεού όποιος αρνείται τον άνθρωπο σαν εικόνα τού Τριαδικού Θεού και τον βλέπει σαν κτήνος, σαν ζώο πού κατάγεται από ζώα, από τον πίθηκο… αρνείται τον εαυτό του.



Παράλληλα επιτίθεται κατά της ιερωσύνης, ΔΗΛ. της ζωντανής αχειροποίητης εικόνας του Χριστού επί της Γης, που είναι ο Αρχιερεύς κάθε τοπικής Εκκλησίας ,είτε είναι ΕΝΑΡΕΤΟΣ είτε είναι ΦΑΥΛΟΣ εφόσον δεν έχει καθαιρεθεί έχει ολόκληρη την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που πήρε κατά την Χειροτονία του … και την οποία κανείς άνθρωπος επί της γης δεν μπορεί να την αφαιρέσει παρά μόνον το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, είτε απ΄ ευθείας, είτε δια της οικείας Συνόδου. Η χειροτονία γυναικών ιερέων ακόμα και επισκόπων, ο χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος ώστε οι ιερείς να πεινάσουν και να αυτοκαταργηθούν, έχει τον ίδιο στόχο.



Αυτή είναι η ορθοδοξία αγαπητοί, αυτός είναι ο δυναμισμός της και το θεϊκό μεγαλείο της, και αν το γνωρίζαμε δεν θα κρεμόμαστε κάτω από τα κανάλια και τα πάνελ όπως τα χασαπόσκυλα κάτω από το τσιγκέλι , αλλά : θα τους αδειάζαμε την ακροαματικότητα



ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΜΥΑΛΟ .



AMHN.

Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία !

Στο βαθμό που η ιστορία δεν γράφεται ούτε ξαναγράφεται με μια μονομερή τηλεοπτική συζήτηση από μερικούς όχι και τόσο επιφανείς ιστορικούς, οι αντιδράσεις για την τηλεοπτική σειρά «1821» είναι κατανοητές.

Είναι σαφής η προσπάθεια να αγνοηθεί η προσφορά της Εκκλησίας στον αγώνα. Αλλά η άπελπις αυτή προσπάθεια απλά προκαλεί θυμηδία.

Το μαρτύριο του  Εθνομάρτυρος Γρηγορίου του Ε΄

Έστω κι αν αγνοήσουμε τον Γρηγόριο τον Ε’, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο και τόσους άλλους εθνομάρτυρες κληρικούς (τα ματωμένα ράσα του Σπύρου Μελά), δεν είναι ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς, και τόσοι άλλοι λαϊκοί αγωνιστές Εκκλησία;!

Ματαιοπονούν οι λοιπόν οι «διαφωτισμένοι», νεοφανείς, τηλεοπτικοί ιστορικοί. Αργά η γρήγορα ο καθένας τους θα κατανοήσει ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν».

Το γεγονός ότι η επανάσταση του 1821 έγινε «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία» δεν κρύβεται. Και δεν κρύβεται γιατί, όπως σωστά δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Αμερικής Δημήτριος, «οι Έλληνες δεν είμαστε σημερινοί σ' αυτό τον πλανήτη, έχουμε μια ιστορία», έχουμε και ιστορία και ιστορική συνείδηση.

Το γεγονός αυτό όμως δεν κρύβεται και για ένα άλλο λόγο. Γιατί μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται μέσα μας η πεποίθηση ότι και στην σημερινή εποχή έχουμε ανάγκη ενός τέτοιου επαναστατικού φρονήματος, όχι απλά για να σώσουμε την οικονομία, η ακόμη την με αίμα ηρώων και μαρτύρων (και με τα ματωμένα ράσα) κερδισμένη εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα μας, αλλά κυρίως για να υπερασπίσουμε τα όσια και τα ιερά μας, την πίστη και τον πολιτισμό μας.

Κανένα μνημόνιο, καμία επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής, μείωση επιτοκίων, ελεγχόμενη πτώχευση, αναδιάρθρωση η όπως αλλιώς βαφτίσουν την σχεδιαζόμενη υποδούλωση μας, δεν μας σώζει.

Απλά γιατί το θέμα δεν είναι κυρίως οικονομικό. Είναι θέμα κυρίως θέμα ελευθερίας και ταυτότητας. Ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι αξίες με τις οποίες ζούμε και για τις οποίες είμαστε έτοιμοι και να πεθάνουμε; Είναι πάντα οι ίδιες, «του Χριστού η πίστη η αγία και της πατρίδος η ελευθερία».

Μπήκαμε ήδη στην Σαρακοστή, στην περίοδο της πνευματικής αφύπνισης, των πνευματικών αγώνων. Με το καλό να βαδίσουμε με τον Κύριο της ζωής και του θανάτου τον Γολγοθά, να φτάσουμε στην Σταύρωση και να αξιωθούμε να ζήσουμε και την Ανάσταση της Πίστης και του Γένους μας.

Μεσολαβεί η διπλή γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Ας την γιορτάσουμε, λαμπρά, όπως αξίζει σε αυτούς που αξιώθηκαν να συνεχίζουν τέτοια παράδοση, στο Γένος που έχει δώσει εκατομμύρια μάρτυρες και αγίους, στο Γένος στο οποίο ακόμη αποβλέπουν τουλάχιστον οι Ορθόδοξοι λαοί, αν όχι ο κόσμος όλος που ορθοφρονεί, να κρατήσει ψηλά την σημαία του «Εν Τούτω Νίκα», να διασώσει στην εποχή μας την αγιοπατερική και φιλοκαλική παράδοση της ερήμου, και με αυτήν το μήνυμα της σωτηρίας του κόσμου.

Οι πρόσφατες κινήσεις της Ιεραρχίας και ιδίως η εγκύκλιος «Προς τον Λαό» δείχνουν ότι θα βαδίσουμε και πάλι, όπως πάντα, ως Γένος άγιο, βασίλειο ιεράτευμα. Αμήν. Γένοιτο.

Για την  Romfea.gr - Σπύρος Μπαζίνας

Ο Νταβούτογλου “σβήνει” το Καστελόριζο από το Αιγαίο!!!

  Το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο κατά τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος θέτει το ελληνικό νησί εκτός διαπραγμάτευσης.

Σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής, ο επικεφαλής της Τουρκικής διπλωματίας δηλώνει αισιόδοξος για την επίτευξη συνολικής λύσης στο Αιγαίο, αφήνοντας εμμέσως ανοιχτό το ενδεχόμενο προσφυγής στη Χάγη.

Ωστόσο ο κ. Νταβούτογλου εξαιρεί από ένα ενδεχόμενο πακέτο το Καστελόριζο κάνοντας λόγο για «μέρος της Μεσογείου και όχι του Αιγαίου».

Επιπλέον υπερασπίζεται τις «αβλαβείς διελεύσεις», όπως τις χαρακτηρίζει, των τουρκικών πολεμικών πλοίων στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Προτρέπει μάλιστα τα ελληνικά πλοία να πράξουν το ίδιο στην Τουρκία.

Κατά τα άλλα, ο κ. Νταβούτογλου δηλώνει ότι, η Τουρκία παραμένει προσηλωμένη στη βελτίωση των σχέσεών της με την Ελλάδα, λέγοντας πως η χώρα μας δεν πρέπει να θεωρεί απειλή την Άγκυρα.

Εν τω μεταξύ ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών θα βρεθεί σε μειονοτικές περιοχές της Θράκης στο πλαίσιο της τριήμερης επίσκεψής του στην Ελλάδα την ερχόμενη εβδομάδα.

Πρόκειται να επισκεφθεί τη Θράκη, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη.

Πηγή :   
http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/o-ntaboytogloy-sbhnei-to-kastelorizo-apo-to-aigaio

OMIΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΥΡΙΝΗΣ - Μτθ.στ΄.14-21

του π. Νικ. Φαναριώτη - Εφημ. Ι.Ν. Οσ. Λουκά Πατρών  για την 6-3-11   

Τη αυτή ημέρα ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της

τρυφής εξορίας του  πρωτόπλαστου Αδάμ.

 

Εάν αυτό  Δηλ. την  εξορία των  προγόνων μας από τον Παράδεισο, την  θεωρούμε αιτία χαράς και ξεφαντώματος, τότε μοιάζουμε με τον σαλίγκαρο που όταν ψήνεται στα κάρβουνα τραγουδάει, τότε είμαστε  άξιοι της τύχης  μας  Ας  είναι.   Σήμερα η εκκλησία κάνει ανάμνηση νηστείας  και όχι τελευταίας αποκριάς!! η ιδιότυπη αυτή νηστεία, είναι εντολή προσωπική  του Θεού προς τον Αδάμ και είναι νηστεία προ της πτώσεως  των Πρωτόπλαστων. Και κατά τον Μ. Βασίλειον  το ου φάγεσθε νηστείας εστίν εντολή.                                                                                                                 

Το περιστατικό έχει ως εξής:

Γεν Β,15.Και έλαβε Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον,  ον έπλασε, και έθετα αυτόν εν τω Παραδείσω της τρυφής  εργάζεσθε αυτόν και φυλάσσειν.  16.Και ενετείλατο Κύριος ο Θεός τω Αδάμ λέγων από παντός ξύλου του εν τω παραδείσω βρώση φαγεί,  17.απο δε του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ΄αυτου΄, ή δ΄αν ημέρα φάγητε απ΄αυτού, θανάτω αποθανείσθε. Γεν.Β15,16,17

Όλο το νόημα της Νηστείας της Τυροφάγου βρίσκεται στο κείμενο αυτό. Και όσα σημαντικά αναφέρονται έχουν το κύρος εντολής (ενετείλατο  Κύριος ο Θεός ). και έχει ιδιαίτερη σημασία για μας τους  χριστιανούς, γιατί η παράβασις συνεπάγεται θάνατον (θανάτω αποθανείσθε).  Δυο πράγματα αναφέρονται : η εργασία και η φύλαξις . εργάζεσθε αυτόν και φυλασσειν.

1^ον .

 η εργασία  ήταν και είναι ιερατική ο Παράδεισος  δεν είχε ανάγκη από κηπουρό, όπως και τα παρθένα δάση που δεν έχει πατήσει το πόδι του ο άνθρωπος, δεν έχουν  ανάγκη  από καλλιεργητές. ΠΡΔ. τα ενυδρεία και τα ψάρια γλείφτες.

2^ον . 

 η Φύλαξη: Να τον φυλάξει από ποιόν;  ληστές δεν υπήρχαν ούτε κανείς να τον επιβουλεύεται, ούτε αυτός ο διάβολος δεν είχε κανένα δικαίωμα, γι΄ αυτό και χρησιμοποίησε την Εύα ,για να μπάσει την νάρκη και να τον ανατινάξει. 

Δηλ. το εργάζεσθε και φυλάσσειν ,  σήμαινε:  Να τον φυλάξεις από τον εαυτό σου, και για τον εαυτό σου. Ο Αδάμ είχε πάρει προσωπικά την εντολή. (και ενετείλατο Κύριος ο Θεός τω Αδάμ). ήτοι του έδωσε ασφαλιστικά μέτρα. Γράφει ο Σεβηριανός  : φυλάττειν από τίνος ;Ληστής ουκ ην ουδέ ο επιβουλεύων, αλλ΄ ίνα  φυλάξει αυτόν εαυτώ. Και αυτό ισχύει για κάθε επιχειρηματία που σκοπεύει να προσλάβει συνέταιρο.                                                                                     

Κύριος ο Θεός σαν καλός κηδεμόνας έκανε ότι θα έκανε ο φρόνιμος ιδιοκτήτης  για να φυλάξει την ηλεκτρική εγκατάσταση από νεαρούς  ενοίκους. Βάζει μια ασφάλεια. Οπότε στο πρώτο βραχυκύκλωμα θα γίνει σκοτάδι και όχι πυρκαγιά  και έτσι δεν θα καούν οι ένοικοι.  Η εντολή (ου φάγεσθε) ήταν ασφάλεια  και  όχι  τιμωρία.   Δεν τους την είχε  στημένη  στη  γωνία.    Έτσι όταν οι πρωτόπλαστοι έκαψαν την ασφάλεια, ο κόσμος οδηγήθηκε στο σκοτάδι για να μην οδηγηθεί στην πυρκαγιά   δηλ. στην κόλαση που ήταν ήδη έτοιμη για τον διάβολο.  (το πυρ το εξώτερον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού) ΜΤΘ.ΚΕ.41

Αγαπητοί μου, εάν ο κόσμος εξακολουθεί να βυθίζεται ακόμα στο σκοτάδι, είναι γιατί το προπατορικό αμάρτημα είναι διαρκές και όχι στιγμιαίο .Και σήμερα ο άνθρωπος εξακολουθεί να καίει την ασφάλεια της νηστείας και μάλιστα χωρίς δικαιολογία. απόδειξις η σημερινή λευκή νηστεία της Τυρινής. 

ΠΙΟ ΑΠΛΑ ΠΡΔ. Τι έκαμαν οι πρωτόπλαστοι; Έφαγαν ένα τρόφιμο που ήταν απαγορευμένο και δεν το είχαν ανάγκη και έκαψαν την ασφάλεια και βρέθηκαν στο σκοτάδι .

Τι κάνουμε εμείς σήμερα; Τρώμε ένα τρόφιμο απαγορευμένο, το κρέας, που δεν το έχουμε ανάγκη, (γιατί υπάρχει πλήθος άλλα τρόφιμα  που το υπερκαλύπτουν) και έτσι καίμε την ασφάλεια που λέγεται Λευκή νηστεία.

Εάν τώρα συμβεί πυρκαγιά, ατομική ή κοινωνική ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.                         

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

 Υστερόγραφο : Tην ανάμνησιν ταύτην οι άγιοι Πατέρες ημών, προ της αγίας ,ενέταξαν Τεσσαρακοστής, ωσανεί αυτοίς  δεικνύοντες  πράγμασιν, όσον το της νηστείας φάρμακoν  τη  ανθρώπινη  φύσει   ωφέλιμον ,  και  όσον πάλιν το από της αδηφαγίας αισχρόν.

                                                                                                                                                  

ΑΜΗΝ